Icım bir tuhaf aşiri durgunmastim hep uyuyorum benimle konuşur musunuz?

İçim çok tuhaf. Son zamanlarda pek mutlu değilim. Severek yaptığım seylere karşi icimde aşiri isteksizlik var. Sürekli uyumak istiyorum. Kimseye derdimi anlatamıyorum. Anlatmakta istemem zaten. Herkes kendini dusunuyor. Ama siz başkalarıni düşünduğünüz zaman enayi oluyorsunuz, saf oluyorsunuz her şey oluyorsunuz. Bir şey yaparken karşılikli yapilmasina o kadar alişmişki herkes karsiliksiz, beklentisiz bir sey yaptiginiz da yalaka, enayi, saf vs gibi kelimelerle sıfatlandirıliyorsunuz. O yüzden içimden gelerek yaptigim seylere karşi bile hevesim kirildı. Yapınca enayi, yapmayinca vefasız yani siz ne yaparsaniz yapin asla kimse memnun olmuyor. Herkes bir sey söylüyor. Niyet önemli. Son zamanlarda zaten hiçbir seye karsı hevesim yok. Nasil olsa bir gün yok olucak, yok olucaz dusuncesiyle dünyanin tam bir aldanma, yalan, oyalanma ve boş bir yer düşuncesiyle yaşiyorum. Genelde cok anlam yükler hiç ölmiyecekmis gibi ve elimizdekiler, hayatimizda ki her sey bizim olacakmis gibi yaşarizya bende oyle bir durum yok. Hevesimde yok. Bu iyi bir seymi kotu bir seymi bilmiyorum. Sadece farkında olarak yaşiyorum ve aci gerceklerli hayatimin bir noktasina koyarak yasiyorum. Baktiginizda iyi bir sey ne kadar hevesiniz kirilsada cogu seye karsi dünyalık seylere meyiliniz olmuyor. Olsa da olur olmasa da olur kafasinda oluyorsunuz. Ona görede yaşamaya çalısiyorsunuz biraz.