Tuğaf bir durum?

Evet arkadaşlar anlatacağım şey biraz saçma biliyorum ama kimseye anlatamadığım bir olay doktorumdan başka. Ben ilginç bir şekilde çevremdeki veya duyduğum hiçbir olaya üzülemiyorum ama kendi yaşadığım şeylere üzülüyorum. Mesela en yakın arkadaşım çok üzüldüğü bir olayı anlatıyor (ölüm) hiçbir şekilde tepki veremiyorum gram üzüntü hissetmiyorum ama yinede üzülmüş gibi yapıp destek oluyorum bu sefer de kendimi sahte gibi hissediyorum ama başka ne yapabilirim ki en yakınlarım sonuçta kimsenin acısına üzülemiyorum o yüzden sürekli vicdan azabı çekiyorum insanlar bana çok iyi insansın der ama içimdekileri bilmiyorlar ki ben sürekli insanlığımı sorguluyorum insanları sevip sevmediğimi sorguluyorum. Yani dediğim şeyler basit şeyler değil üstelik ölüme hastalığa cinayete hiçbir kötü olaya üzülemiyorum eskiden böyle değildim sürekli insanlığımı sorguluyorum ben çok kötü bir insanım diyorum insanlar da kendine neden bu kadar yükleniyorsun diyor ama bilmiyorlar ki böyle duygular içinde olduğumu söyleyemiyorum da tuğaf vicdansız gözle bakılır diye yani duygularım var ama seviniyorum mutlu oluyorum vs ama bu his berbat bir şey kendimi böyle kabullenmem gerektiğini düşünüyorum sonuçta hiçbir kimseye ve canlıya en ufak bir fiziksel zararım olmadı. Ciddi bir şey söylemeyecekler hiç yazmasın