Ümidinizi kestiğiniz anda hayatın size gösterdiği güzellikler oldu mu?

Ben başlayayım. Bunun çok güzel bir örneğini yaşıyorum şu an.

Üniversite yıllarımın başlarında biriyle tanıştım ondan önce kimseyle foört ettiğimi bile hatırlamıyorum. Neyse deli gibi aşık oldum ben bu adama. Ruhumun ikizi gibiydi. Onun sevgisinden de eminim. Bu şekilde 5 sene geçirdik. Okul da bittiği için evlilik konuları açılmaya başladı yavaş yavaş. Dönem dönem çok fazla ilgisizlik oluyordu bana karşı ama aşabiliyordum bu durumu sevgimden. Şimdi dönüp baktığımda basit şeyler değilmiş o ilgisizlikler. Iyi hissetmiyorum biraz konusmaya ihtiyacım var dediğimde bile beni dalgaya almış konusmaya tenezzül etmemiş ama ben görememişim bunları. 1 buçuk sene kadar önce annem covidden dolayı yoğun bakıma kaldırıldı. Günlerce hastanede kaldım annemin yanına giremesem bile. O süreçte bir iki mesajlastik. Telefona bakmaya çok psikolojim yoktu. Sonra bana hiç yazmadı aramadı. 2 ay boyunca yazmadı bana. Bu arada çok şükür annem iyileşti taburcu oldu. İki ayın sonunda ben aradım onu. Nedenini öğrenmek için. Dediği şey beni şok etti. Bir mesajına görüldü atmışım. Ona yetersiz hissettirmisim. O da benim aramamı beklemiş. O an ışık hızıyla soğudum ondan. Böyle bir zamanda gurur yapıp yanımda olmayan insanla bir de evlilik düşünmek aptallık olurdu. Sonra çok yalvardı tek bir şeyden bitirme bu kadar yılı diye. Ama içimde hicbisey kalmamıştı ona karşı nefret öfke bile. Ama umut da kalmamıştı. Bir daha sevemem diyordum. Ama bu olaylardan 6 7 ay sonra biri çıktı karşıma. Ben hiç sevilmemişim dedim onu tanıdıktan sonra. Çok da güzel sevdim. Aynı çocuksu aşk değil belki ama çok daha sağlıklı hislerle seviyorum onu. Çok kısa sürede nişanlandık. 3 ay sonra da evleniyoruz. şu an bunları yazarken geçmiş asla acıtmıyor canımı. Yıllarım heba olmuş demiyorum asla. Herkesin herseyin sana öğretmekle görevli olduğu bir şey vardır hayatta buna çok inanıyorum. Sizlerin yaşadığı böyle olaylar var mı?