Ya sen, yorgun musun?

Neden bu kadar benciliz? Her zaman ilk aklımıza gelen, ilk dua ettiğimiz ya da düşündüğümüz biziz? Diğerkamlı insanlara özenir, hoşgörülü olmak isterdik. Peki hiç bunun için çabaladık mı gerçekten de?

Bütün duyularımız bizimle hatta kalbimiz de var ve kendimize göre mükemmel kalplerimizde. Ama neden bu kadar duyarsız, umarsızca bakıyoruz hayata? Kalbimize bir kez dokunulsa bir köşeye geçip yoruldum diyoruz. Oysa kalbimize dokunan ele, sebebine bakmak lazım. Belki bana yardım et diyen nefes, o elin sahibi nereden bilebiliriz?

Hem kim söyledi ki bize hayatın mükemmel olacağını? Her istediğimizin hemen karşımızda belireceğini? Nereden geliyor bizdeki bu rahatlık, eminlik ve asla ölmeme inancı? Sanki herkes bir uykuya yatmış ve hiç uyanamamış gibi geliyor. Bir tozla herkesin zihni, bedeni ve iradesi zayıflatılmış sanki..

Peki ya empati? Layıkıyla empati kurabiliyor muyuz?
Peki ya empati? Layıkıyla empati kurabiliyor muyuz?

Hiç kimseye zarar vermemiş, dokunmamış, göz yaşına sebep olmamış.. Peki ya kendini unutan? Var mıdır böyle biri? Başkalarına kol kanat germekten, kalbini vermekten, vaktini harcamaktan kendi ruhunu, nefsini unutan biri? Hep ben ben değil de, o diyen... Siz tanıyor musunuz böyle birini? Ben tanımıyorum varsa da tanımak isterim.

Nankör davranışlarının farkında mısın, yoksa hala inkar aşamasında mısın?

#düşümdeyim

Ya sen, yorgun musun?
Cevapla