Zoraki akraba arkadaşlığından nasıl kurtulurum?

►Biliyorum biraz uzun ama okuyup düşüncenizi ve tavsiyenizi dile getirirseniz minnettar olurum.

Küçüklüğümden beri yan yana olmaya zorlandığım bir kuzenim vardı, ebeveynlerim bu şekilde istediği için bir şekilde hep yan yanaydık. Küçükken bir nevi onun oyuncak bebeğiydim. O nereye giderse beni de onun peşine itiyorlardı ebeveynlerim, dedem, babaannem vs. Çocukken çok farkında değildim onu sevip sevmediğimin. Ama büyüdükçe bana işkence gibi gelmeye başladı. Karakter olarak zıttık, bir çok şeyimiz uyuşmuyordu ve hareketleri çok baskıcıydı. Diğer kuzenlerimden kıskanır, onlarla vakit geçirdiğimde sinirlenir tavır yapardı. Sanırım oyuncağının çalındığını hissederdi. Ona karşı olan duygularımın ve hareketlerimin beni rahatsız ve çok kötü hissettirmeye başladığını büyüdükçe daha da iyi anladım, çünkü hareketlerimde kendi isteğimle yaptığım bir şey yoktu. Hepsi alışkanlıktı. Sahteydi kısacası. Ben doğduğum andan itibaren beri bu şekilde onun yanında olmaya zorlandığımdan dolayı hayatımdan bir anda çıkaramıyordum. Akraba olması da var tabi bir yanda. Tamamen iletişimi kesmem imkansızdı. Sürekli eksiksiz her gün benden mesaj bekler, aramamı, buluşup görüşmemizi isterdi. Ve ben tüm bunların içinde yavaş yavaş boğulduğumu hissederdim. Bir gün bir kavga ettik ve yakın bir arkadaşımın yol göstermesi ile bir nevi hayatımdan çıkarttım, tam olarak çıkarttım sayılmaz çünkü akraba olduğundan dolayı. Sadece aramızda ki o gereksiz sahte samimiyeti kestim ve o günden sonra gerçekten üstümden öküz kalkmış gibi hissediyorum. Tekrardan samimi olma düşüncesi de beni aşırı korkutuyor. (Karşımda ki bir insan bana iyi yaklaşırsa kendimi tutamayıp kabalık olur diye ben de samimi bir şekilde davranmaya başlıyorum.) Çünkü büyük ihtimalle o bu yaşadığımız olayı kavga sonucu oluşmuş bir küslük olarak görüyor. Bir nevi ben de travma gibi bir şey oluştu. Her mesaj attığında aradığında aşırı geriliyor ve stresleniyorum. Konuşmadığımız 2.5 sene içerisinde bana bir kaç kere mesaj attı görüşmek istediğini söyledi ama ben müsait olmadığımı dile getirerek reddettim, yüz yüze gelmekten korkuyorum çünkü gerektiği gibi davranamamak beni bu korkuya itiyor. Ona karşı hissettiğim tek pişmanlık; karşısına geçip bunları dürüstçe söyleyememek. Onun için öyle değil ama benim için zoraki bir arkadaşlıktı ve resmen bu zoraki akraba arkadaşlığının altında eziliyordum. Beraber büyüdüğümüz için ona bunu söyleyemiyorum çünkü kırılır, üzülür diye korkuyorum. 'O belki de bana karşı samimiydi ' düşüncesi beni alıkoyuyor. Büyük ihtimalle ölene kadar bunu ona söyleyememe düşüncesi beni korkutuyor çünkü küçüklüğümden beri yaptığım bu şeyler benim benliğime, karakterime hakaret gibi hissettiriyor.