Herkeste böyle mi bilmiyorum hatta sanmıyorum ama bu hissi sık sık nasıl deneyimlediğimi anlatmak istiyorum; " Gerçek olanla olmayanın arasındaki fark anlamını yitiriyorsun. Kendinde baş başa kaldığını yanılgısındayken kendi gerçekliğini de ayırt edemediğini anlamaya başlıyorsun. Bilinç bir ruh misali bedene ve dünyaya kapatıyor kendisini. Sadece düşünceler kalıyor ancak düşüncelerin de arasında bir anlam örgüsü kalmıyor, kendimden de kaybolmuş oluyorum" Benim kayboluşlarım böyle. Her şeyden soyutlanıyorum kendimden bile. Bir rahatsızlık sebebiyle böyle. Kronikleştiğinde aşırı kötü etkiliyor. Ancak makul düzeyde yaşayabilirse insanlar bir meditasyon gibi diyebilirim. Makul ölçeklerde kaybolabilmek lazım.
Çok önceden öyle hissediyordum aa yeniden hayata bağlandım. Sanki yıllardır komadaydım. Hastalandım. Yataktan kalkamadım. Beni görenler Allah yardım etsin dediler. Bu kadar zor durumdaydım işte. Ama her şerde bir hayır vardır diyorum inşallah mutlu olacağım
Mutlu olmayı umarken kaybolmuşum sonra mutsuzluktan başka bir yer olmadığını görünce de , ya kaybolmaktan iyidir diye güvenle mutsuzluğa tutunmuşum gibi halsiz ve ümitsiz.