Unutamadığınız bir çocukluk anınız var mı?

Küçükken saçım çok olduğu için, babamın itirazlarına karşı kısa kestirirdi annem saçlarımı. Ve İmam olan babam beni bir gün cemaatin arasına karıştırıp erkeklerin safında namaz kıldırmıştı. Başörtüm yok ama diyince de “kim bilecek, bir şey olmaz” diye kandırmıştı beni. Allah biliyor yetmez mi babuş diyemedim, ozamanlar babaya hürmet adı altında babadan korkma var. Ne derse, evet babacığım, haklısınız babacığım.

baya var ama kümesten yumurta çalıp toprağı da unmuş gibi düşünüp bir kasede kırıp bir güzel kekler pastalar yapardık köye tatile gidince kuzenle çamurdan peynir yapar diğer gün kalkar keserdik beş kilolara koyardık ya ne günlerdi... eğer kış ise gidince kar yağardi böyle damlara kadar damdan çeşmeye metrelerce kayardık yokuş aşağı ya odada ışığı kapar gözümüzü bağlar kör ebe oynardık. köprücük kemiğim kırılmıştı sobe oynarken üç ay sağ kolum omuzdan gençti resmen ağaçtan düşüp baya çizilmişti kolum karnım yaniyodu ağaca sürtünmekten... bahçede yarali bir güvercin bulmuştum kafes güvercini değilmiş evcil değilmiş bakmıştım baya ama yanlızlıktan ölmüştü çok ağlamıştım bir defasında 7 köpek birden kovalamıştı kendimi kaldırıma zor atmıştım... daha neler neler çocukluk gibisi var mı aklıma şu an bunlar geldi... ne de cesur ve masum oluyor insan çocuk olunca yazdıkça yazasım geldi

Bütün bir çocukluğum unutulmazdı zaten en unutmadığım ise anneannemin evinde tüm aile toplandığı bir gece annem ve teyzemler bizi animin. Dadısına emanet edip bahçeye gezmeye çıkmışlardı bahçe dediğim büyük bir bağ bizde dadının elinde kurtulup dışarı çıkmak İçin cin gördük diye onu korkutmaya çalıştık ben tabure üzerine çıkıp üzerime siyah örtü
Örtmüştüm kuzenlerim dadıyı getirdiğinde kadın bayılmıştı hiç unutmuyorum baya büyük bir
Ceza almıştım