Hayat nasıl yaşanır?

Yazdıklarını okurken kendimi postmodern bir anlatının içinde buldum sanki. İçine kapanık, bunalımlı, farkındalıklı ancak bir çıkmazın içinde dönüp durmaya mecbur bir kahraman gibisin. Bu kahramana "Aydın" diyeceğim. Aydın Hanım, ne olduğunu anlamaya, neden diye sormaya adamış kendini. Ancak bir tutarsızlığın içinde bulmuş ruhunu. Bu tutarsızlık, insanlık ve değerler hakkında. Hüviyetini özgür kılmış, gelişim uğruna iyimserliğini kaybetmiş. Çünkü anlamış onun ubermencsh dediği hüviyet, içinde bulunduğu konumda hayallerinden apayrı. Zavallı bir böcek gibi ezildiğini hissetmiş Aydın Hanım. Dünyayı o kadar büyütüp kendini o kadar küçültmüş ki en sonunda kaybolmuş. Ortaya çıkmak için ne gerekli diye soruyor şimdilerde. Bence ruhunun tezahürü kendini büyütüp dünyayı minnacık kılmaktadır. Aydın Hanım işte o zaman tezahüre erecektir.

Çok güzel ozetlemissin. Bende yaşıtın olarak onceligimin hep kendi gelisimim olduğunu düşünüyorum bunu yatırım olarak da görüyorum aslında dogrularimla yanlislarimla hayata dair birçok tecrübe kazanıyorum bazen yaptığım hatalar sonucunda acı ceksem de pişmanlık duymuyorum çünkü bu acının geçici olduğunu biliyor her duyguyu her anımı olması gerektiği gibi yaşıyorum ve her geçen gün en büyük hedefim kendimi geliştirmek birşeyler katabilmek kendime yaptığım yatırımla yarinimi sekillendiriyorum bir nebze.