Çok mu bencilce yoksa doğru mu yapıyorum?

23 yaşıma kadar çoğu insanı ayıp olmasın diye çektim. Kırılmasınlar üzülmesinler küsmeyelim diye alttan aldım. Hep önceliğim başkalarım oldu. Bu biraz annemden de kaynaklı ama hem iş hayatına girince hem de evlenince inanılmaz bencil bir şeye dönüştüm. Önce benim keyfim önce benim hayatım sevdiklerim. Bana can sıkıcı bir laf eden kişiye ikinci sansı bile vermiyorum. Bazen çok bencilce geliyor ama önceki hayatımdan daha mutluyum huzurluyum.