Hayatında hiç kafeye gitmeyen insan hakkında ne düşünürsünüz?

Hiç gitmedim.

Gerek yok

Bilgisayar oyunları candır.

evet

Ne alaka? Ve nereden öğrendin bunu?

Ben hayatı çok seven bir insan değilim, sürekli ölümü düşünmekten dolayı hayattan zevk alamaz bir hale geldim.

Benim için bir insanı doğurmak onu otamatik olarak ölüme mahkum etmek demek. Doğurduğun çocuğun bir gün ölüceğinden %100 emin olduğun halde niye onu doğurup bu iğrenç dünyaya mahkum ediyorsun ki?

Ben kesinlikle çocuk yapmayacağım. İnsanlıktan uzak bir köşede tek başıma öleceğim. Kimse öldüğümü dahi fark etmeyecek.

Ben bu hayatı hiçbir zaman sevmedim ve sevmeyeceğim de.

Ve ayrıca insan denen primat türünden de hiç hoşlanmam.

ve hakkımda bu kadar şeyi nasıl öğrendin merak ediyorum.

1) İnanki bir çocuğum olmayacak, bu uğurda defalarca sevgili yapma şansım varken bunu yapmadım, hiçbir zaman kızlarla konuşmadım, vs. Ben bu hayata katlanamıyorum bir de çocuğa mı katlanacağım?

2) sanırım bütün profilimi okudun, o yüzden her şeyi biliyorsun.

Eğer sizi unutmaz isem 30 yıl sonra size hiç çocuk yapmadığımı söyleyeceğim.

O zaman yapacak bir şey yok.

Ben içe dönük çekingen utangaç sessiz biriyim hiç açılamadım zamanla daha da içime kapandım insan içine çıkamıyorum insanlardan kaçıyorum kendimi geri çekiyorum sosyalleşemiyorum öz güvenim yok hep eve kapalı yaşıyorum gençliğim evde geçti maalesef hiç evden dışarı çıkamıyorum

İşsizim maalesef çalışmıyorum gençliğim hep eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçti hiç arkadaşım da yok ben çocukluğumdan beri utangaç çekingen içe dönük biriyim dediğim gibi hiç açılamadım çok içime kapanık öz güvensiz pasif kaldım sosyalleşemiyorum zamanla daha da içime kapandım dışarı çıkamıyorum bu korku sonradan oluştu ama önceden de zaten çok dışarı çıkan biri değildim çocukken ve ergenlikte az çok çıkıyordum sonradan bu kadar kapandım hiç destek falan da almadım böylece geçip gidiyor ömrüm

Evet ailemle yaşıyorum ailemde alıştı zamanla bu duruma yani senelerdir evden çıkmıyorum gençliğim hep evde geçti işe giremedim çalışamadım sosyalleşemedim gezemedim eğlenemedim hiç arkadaşım yok aileme göre basit gibi ama bana göre basit değil zaten ailem bile anlamıyor beni 33 yaşındayım ama kendime ait bir hayatım yok özgürlüğümü hissedemiyorum çoğu şeyden mahrum yaşıyorum dışarı çıkamamak gerçekten çok kötü bir şey ve uzun vadede sağlığımı da olumsuz etkiledi

Maalesef çıkamıyorum önceden yılda bir iki kere mecbur çıkıyordum sınavlar falan oluyordu ya da başka şeyler için çıkmam gerekiyordu ama öyle çok değil yılda bir iki üç kere falan çıkıyordum ben hiç gezmem eğlenmem zaten gençliğimi hep evde geçirdim gençliğimi hiç yaşayamadım 1 günümü bile dolu dolu yaşayamadım durum bu yani evde yaşlanıyorum

Hayır ama korku kaygı endişe utangaçlık çekingenlik var

Tamam izlerim teşekkür ederim

bence kendine sevgili olarak sececeğin kişide buna saygı duyan biri olacaktır. ayrıca emin ol bazı zamanlar sende Şu an istemediğin şeyleri yaparken bulucaksın kendini :)

Senin gibi cok insan var emin ol, kendini sorunlu gibi hissetme 😇