Boşlukta gibi hissediyorum?

'Ben' deyince bir boşluk duygusuna kapılıyorsun.
Ve diyorsun içinden :
Öyle unutulmuşum ki, kendimi iyice hissetmek elimden bile gelmiyor.
Benden kalan bütün gerçeklik, varolduğunu hisseden varoluş sadece.

Kendini dinlemek, ataletini bu közgünlüğün serbestisine salıvermek ve yine soluksuzlaşıncaya değin kendini üçüncü şahıs gözüyle bakmak dışında hiçbir şey...

Kişiye dayatma olarak sunulanın dışında herhangi bir zorluk yoktur.

Bu bir istenç.

Organizmik bir canlı olduğuna göre bu savunmaya 'dayatma' penceresinden bakamayacağım.

Evet, ben de uçmak ve sinsice evlerin çatısını kaldırıp dönen entrikaları, hisleri, tezatlık ve çeşitkenliği keşfetmek isterdim.

Bundan da büyük bir mutluluk duyardım.

Rica ederim.

Karşındakinin de bir insan olduğunu unutmaman dileğiyle.

Bana kırılabileceğim bir darbe indirmedin ki?

Kastım, düzdüğüm bu beylik sözlere karşın benim de bir insan olduğum ve kendimi her insan gibi boşlukta hissedebileceğimdir.

Olabilir.

Bu, boşluğun bel kıran derinliğe ulaşabileceği, içine düşüşünse tamamen olumsuzluklardan örülü vehim bir tablo yanılgısı yaratabileceği gerçeğini etkilemez.

Kırılmadım hanımefendi.

Siz bana kırılabileceğim herhangi bir darbe indirmediniz.

Kaldı ki, kolay kolay kırılmam ben; yüreğimde bir çeliklik hissi var ve bu tevekkeli değil.

Öyleyse ortada herhangi bir problem olmadığına inanıyorum.

Yanılıyor muyum?

Hayatındaki insan sayısını getirilebilecek en minimalize hâle getir.

Yalnız, salt 'acınası' değildir.

Her ne kadar literatüre 2000'li yılların başında kazandırılmış olan ve yine kökü Homo Habilis'e kadar dayanan bir gerçeklik vardır :

Kaliteli yalnızlık..

Evet, Habilis uçarı bir yalnızdı ama aracımın tekerleğini tekerlek yapan tasarımın baş mimarıydı.

Kasttettiğim kesinlikle kendilerine kutsiyet yüklediklerimiz değildi.

İyi akşamlar.