Hayattaki en kötü duygu nedir?

Kesinlikle umuttur.
bu öyle bir duygu ki sürekli insana;
hayatının aşkını bulup sonsuza dek mutlu olacağını...
çok çalışıp gayret ederse, iyi kazanıp saygı göreceğini...
uğranılan haksızlıkların bir gün cezasını bulacağını ve haksızlıkları yapanların çok pişman olacağını...
spora ve iyi beslenmeye başlayıp sağlıklı ve muhteşem bir vücuda sahip olunacağını...
daha önce kimsenin yapmadığı, başaramadığı çok özel bir şeyler yaparak gelmiş geçmiş tüm insanlar arasında çok özel ve ayrıcalıklı biri haline geleceğini...
düşündürür...
oysa;
o hayali kurulan aşklar ancak romanlarda, filmlerde falan oluyor, ya da ben hiç yaşamadım bilmiyorum.
eşek gibi çalışmanın ve becerinin karşılığı, özellikle de bu ülkede, daha fazla iş yükü ve ara sıra geçici sevinçler yaşatan, ama ürettiğin değere kıyasla önüne atılmış olan kırıntılardan ibarettir...
herkesin milyon tane derdi, beklentisi varken kimse kimseye yaptığı haksızlıkları kafasına takıp bir de buna dertlenmez. eğer böyle bir şey oluyorsa, o haksızlığı yapanın, hayatta kendisiyle ilgili başka hiç derdi tasası kalmamış demektir ki, bu da haksızlığa uğrayan açısından çok daha sinir bozucu bir şeydir zaten...
hayali kurulan o vücutlar ancak işi o vücudu yapmak olan kişilerce yapılabiliyor zaten. ortalama bir gelirle işinde gücünde olan insanın öyle beslenecek, haftanın yarısını spora adayacak vakti, parası ve enerjisi olamaz...
dünya tarihinde anılmaya değer işler yapmış, nesilden nesile anlatılacak başarılara erişmiş insan sayısının toplam insan sayısına oranı, sayısal lotonun çıkma ihtimalinden bile daha düşük, onu da geç yani...
peki öyleyse neden hepimizin içinde bu umut duygusu var?
sanırım sadece bizi hizada tutmak için...
o yüzden de umut, hayattaki en acımasız en kötü duygudur bence.