Neden böyle hissediyorum ve yaşıyorum?

Ara sıra gelir burada ki yorumları okurum. Genelde içimden "ulan siteye bak böyle site mi olur" diyip gülsem de şu an burada ilk ve belki de son kez birşeyler yazıyorum. Genelde hergün mutsuz ve bir okadar sessiz olsam da bugün daha bir farklı. Neden bir başkası gibi hiçbirşeyi düşünmeyip keyfime bakamıyorum? Kaç yıl olduğunu inanın bilemiyorum ama çok uzun bir süredir mutlu değilim. Genelde insanların beni sevmesinin en büyük nedeni onları mutlu edebiliyor olmam. Aptal aptal şeylere gülüp aptal aptal şakalar yapıp insanları güldürebiliyorken ben neden mutsuzum? Neden her seferinde kendimi boktan bir bankta oturup etrafa boş boş bakıp sadece düşünerek yalnız bir şekilde buluyorum? Garip biri miyim? Mutlu etmeyi çok iyi başarabiliyorken ben neden mutlu olamıyorum? İnsanları bukadar iyi anlayıp dinlerken, onların dertlerini çözüp destek olabiliyorken neden kimse oturup beni dinleme eğilimini gösteremiyor? Yalnızım ve evet bunu seçtim, nerdeyse kimseyle konuşmuyorum, konuşamıyorum. Bunun sebebi o olgunlukta birini bulamamaktan mı kaynaklanıyor? İstemesem de ve inanın ki istemiyorum ama yine de yalnızım, bu sıradan bir yalnızlık değil bu bambaşka bir şey tarifsiz ve bir okadar acımasız bir şey. Tavsiyelerinizi ve yorumlarınızı merak ediyorum. Eğer buraya kadar zahmet edip okuduysanız, teşekkür ederim.