Kendinden nefret eden biri bu durumu nasıl düzeltebilir?

Ben de benzer bir ruh halinde bulundum, bahsettiğin şeyi az çok biliyorum. Benim durumumda sorun yaşadığım bir olay sonucu gelişen duygusal travmalardı. Bir hata yapmıştım, sonrasında bu hatayı farkettiğimde aşırı suçluluk ve utanç duyguları o duygular sonrasında gelen düşünceler/kuruntular içimi kaplamıştı. Bana süreç içerisinde yardımcı olan ve iyileşmemi sağlayan şeylerden bahsedeyim biraz. Aşırı acı içerisindeyken bana yardım eden şey aslında inancım olmuştu. Tanrı inancına sahip bir insanım ve o durumdayken beni ayakta tutan şey '' kimseye yüklenebileceğinden fazlası yüklenmez '' düşüncesi olmuştu. Ben de kendime '' demek ki bu süreci atlatabilirim ki bunları yaşıyorum '' diyerek güç kazanmıştım. Diğer bir şey ise, bu tarz süreçlerde zihninin içinde çok fazla tilki geziyor. İnsan da ister istemez kendini sürekli zihnin içinde konuşurken bulabiliyor. Fakat çözüm gerçekten sürekli düşünmekten geçmiyor, düşünerek, kafanın içindeki ses ile dans ederek hiçbir şey çözüme kavuşmuyor. O yüzden benim yaptığım ilk şey kendimi bu ''sürekli düşünen'' ruh halinden ayırmak oldu. Meditasyon bu noktada işe yarayabilir. O sürekli düşünen ruh halinin yaşadığım travmatik anıya bağlı olarak geliştiğini farkettim. Sonrasında da travmatik ana zihnimde dönerek veya travmatik anın tetiklediği düşünceler gelmeye başladığında onlarla yüzleşerek yavaş yavaş travmamı iyileştirmeye başladım. Bir süre sonra tetiklenmeler azaldı, içimde beslediğim suçluluk, utanç tarzı duygular da aynı şekilde kaybolmaya başladı. Dediğim gibi bu benim yaşadığım süreçti, belki benzer noktalar vardır ve sen fikir alırsın diye yazdım. Kendinin sorununu yine çözecek olan sensin. Cevabı gerçekten sadece sen bulabiliyorsun, dışarıdan birisi sana veremiyor, ancak benim yazdığım gibi fikir verebilir. Umarım yardımcı olmuşumdur, kolaylıklar.

Kendinden nefret etmenin temelinde kendinden vazgeçmiş olmanın farkında olmak yatar. Kişi çocukluğundan itibaren etrafındakilerin baskısı altındadır ve daha çok sevgi görmek için kendi istediklerini değil onların istediklerini yapmaya başlar. Çok basit bir örnekle çocukken sokakta arkadaşlarımızla top oynamamıza izin verilmemesini kabul ettiğimiz için daha fazla sevgi görürüz.

Sevginin sadece itaatkâr davranarak elde edilebileceğini öğrenen çocukların ileride kendilerinden nefret etmeleri muhtemeldir. Böyle bir tabi oluş kişinin kendi iç yaşamından kopmasına neden olur. Bir insanın kendisinden nefret etmesine sonra da kendisine ne yaptığını hatırlattığı için çevresindeki yaşamdan nefret etmesinin sebebi bu "tabi" oluştur. Kendinize güvenerek ve her şeye yeniden başlayarak düzeltebilirsiniz bazı şeyleri.