Vicdan azabı duyar mısınız? Duyduğunuz en büyük vicdan azabı neydi?

Duyarım. En büyüğü eskiden beni çok seven benim de onu çok sevdiğim ya da sevdiğimi düşündüğüm... Birlikte büyüdüğüm arkadaşım gibi gördüğüm bir kuşum vardı tabi bu seneler öncesinin olayı ortaokula belki gidiyordum belki gitmiyodum ne ise işte bi gün beni ısırdı her zaman beni nazikçe gagalayan kuşum kardeşim ile aynı anda seviyoduk parmağımla kendini hep kaşırdı bende o severken uzatmıştım ama işte aklıma mantıklı düşünmek gelmedi kuş onu ben sanıp ısırdı sanırım çok doğal olarak. Bende birden sinirlenip canını yakmak istemiştim cırlamaya başladım kendimi kaybettim işte sonra onu kafes içinde canını yakacak şekilde itip kakmaya başlamıştım. Bana sevgisini kullanıp sürekli yanıma çağırıp onu daldan, merdivenden aşağı atıyordum ve her seferinde çağırdığımda geliyordu. Tüm bunları gülerek yapıyordum. Bu olay ne zaman düşünsem beni hep çok pişman hissettiriyor. Çok adi hissediyorum çünkü onu arkadaşım olarak görüyordum ve ne zaman çağırsam gelmesi onun canını yaktığım ittiğim halde beni çileden çıkarıyor bu yaptığı. Bu olay yüzünden kendimi hiç affedemiyorum. Diğer her şey için vicdanımı yok sayabilirim ama bunu unutamıyorum. Unutmak da istemem zaten. Ben iyi biri değilim ve tek içimden geçen bu tür şeyler de değil. Keşke beni sevmeseydi ama o olaydan sonra da beni sevmeye devam etti.