Ölüm beni korkutuyor ne yapmalıyım?

Bence çok düşünmeyin korkuyu yenmenin ilk yolu onu anlamaktır sonuçta ne kadar korkarsanız korkun bunu engelleyebilir misiniz? hayır. o zaman korkmayın tam tersi hayatı dolu dolu yaşayın. Ölüm tüm canlıların ortak sonudur. Ben ölümden hiç korkmuyorum. Bunu sizi rahatlatmak için söylemiyorum. Hiç korkmuyorum çünkü çevremdeki tüm insanlar mutlaka ölecek. Tüm canlılar mutlaka ölecek. yaşam korkusu, ölüm korkusunu da beraberinde getirir. yani ölüm korkusu bir bakıma düzgün yaşayamamanın ya da boşa giden yılları olan birinin düzgün yaşayamamasının korkusudur. hayatını dolu dolu yaşayan bir kişinin ölüm korkusu olmaz. insan geçmiş zamanda yaşamının ziyan edildiği ve her şey için çok geç olduğu düşüncesine kapılırsa yaşamdan uzaklaşır. bu yaşamdan uzaklaşmanın bir sonucudur ölüm korkusu. Ölüm düşüncesi sadece sizin sorununuz değil. Buna odaklanan herkes için ciddi bir soruna dönüşebilir. Ancak insanlar bu düşünceden kendilerine bir şekilde çıkış bulurlar veya 'sıyırırlar'. Farkında olarak ya da olmayarak 'kaçış' düşünceleri oluştururlar. Örneğin henüz kendilerine uzak görmek gibi özünde geçiştirmelerdir bunlar. Veya yine herkesin öldüğü gibi bir bakış açısıyla ölümü kafasında sıradanlaştırıp basitleştirmek gibi. Bunlar dışında ölüme gerçek anlamda kendisini merkeze koyarak yani kendisinin ölümünü düşünen hiç kimse için basit veya kolay değildir. Bu yüzden sizle diğer insanlar arasında tek fark siz odaklanmışsınız onlar ise bahsettiğim sebepler gibi sebeplerle bunu odak noktası yapmaktan kaçınıyorlar. Ölüm insanların huzurunu kaçırır ve hayata dair herşeyi anlamsız kılan bir durumdur. İnsanlar kendine ölümü uzak görür yakıştıramaz düşünmek bile istemezler. Bu yüzden de çoğu zaman gerçekçi düşünmek yerine başka türlü düşünmeye eğilim taşır. Ama gerçekte durum başkadır.

ölüme yakın bir deneyim yaşamıştım küçükken trafik kazası geçirmiştim sanırım kamyon 70 km hızla çarpmış bana gören arkadaşım sana çarptıktan sonra 3 metre havada takla ata ata oturarak yere düşmüşsün dedi. tabi hiç bir şey hatırlamıyorum acı falanda hissetmedim kamyon da görmedim bayılmışım etrafta gören insanlar beni öldü sanmışlar ama ben yaşıyordum. 1 gün yoğun bakımda kalmışım. tabi hiç bir yerim zarar görmedi kırık çıkık hiçbir şeyim yoktu sanırım oturarak düştüğümden hiç bir yerim zarar görmedi uyandığımda hareket bile edemiyordum ölümüne bir acı hissediyordum bedenimde. ve hayatımda hiç unutmayacağım bir şey yaşadım benim uyanamadığım bir gün içinde çok garip şeyler yaşadım. sonsuz bir boşluktayim sanki akıl yok irade yok düşünce yok karanlık yok hiçbir şey yok hafıza yok renk yok sadece bir algı vardı o algıyla bir şeyler hissediyordum sanki sonsuza dek o boşlukta kalacakmışım gibi. hiçlikteydim sanki o algıyla bu sonsuz boşluktan kurtulmak istiyordum gibi hissediyordum uyandıktan sonra gözlerimi açtım etrafımda ailem bana nasılsın dediler sonra o bedenin verdiği acıyla tekrar o gözlerim gitti yine gözlerim giderken tekrar o sonsuz boşluğa düşmemek için kendimi zorladığımı hatırlıyorum sonra yine uyandım bu sefer kimse yoktu ayağa kalkmaya çalıştım sonra ve ayağa zorlukla kalktım aynanın karşısına geçip kendime baktım