Geçmişte sizi en çok inciten konu neydi?

İlkokuldayken arkadaşlarımla yakalanbaç oynuyordum, oynarken sınıf kapısını kapatıyorduk filan, eğleniyorduk yani. Sonra ebe ben oldum o sırada uzaktan bir nöbetçi yaşlı öğretmen geldi ve sırf sınıf kapısını kapatıyorum diye arkadaşlarımın yanında avazı çıktığı kadar azarladı. Daha sonra tokat atmak elini kaldırdı, -o anı yıllar geçti unutamadım sanki kalbim parça parça kıyıldı- ne kadar korktuğumu utandığımı hatırlıyorum. Boğazıma dikenler battı gibi oldu. Daha sonra tokat atacakken son anda hamle yapıp elini indirdi. Vurmaktan vazgeçti, defol git diye bağırdı. Zaten vursa ne vurmasa ne ki artık? Vursa o an acır geçerdi ama o yüreğime öyle bi vurmuştu ki acısını yıllarca unutamadım. Sadece 2. Sınıfa giden çocuktum, bunu haketmemiştim. Ağlamamak için kendimi zor tuttum, sonra kolumu çarpmış gibi yapıp onu bahane ederek ağladığımı hatırlıyorum. Buradan öğretmenlere sesleniyorum sevmiyorsanız yapmayın bu mesleği günahsızların vebaline girmeyin.

Ağladım saatlerce yanimda kimse yoktu yastiğa sarildım arada durup içinde bulunduğum duru sorguladım defalarca. deli miyim ben diye sorduğum bile oldu biliyor musun çok mu abartıyorum acaba dedim kendime sürekli bir kaçış yolu aradım kendime olmadı bulamadım. yol yoktu hayatımda ölümü sorguladım ne için yaşadığımı sorguladım varlığım ile yokluğum arasındaki farkı aradım ama bulamadım hiç gibiyim koca bir hiç acı veriyordu yastiğa sarılmam hiçkira hiçkıra ağlamam birilerinden yardım istemeyi düşündüm birisi yoktu kimsem yoktu herkes o kadar yok ki artik günümü öldürdüm defalarca belki deneseydim bir şeyleri düzeltmeyi bugün o odada saatlerce ağlamazdım denemedim düştüm ve kalkmak istemedim bilhassa gücüm yoktu hâlâ da yok geçmişi unutmak istedim hiç doğmamış olmak istedim fakat sadece istedim çünkü ben istemekten başka bir şey yapamiyorum