Yalancı ve dürüst?

bence psikolojik bir rahatsızlık. gerçeklerden kaçarken insanlar yalan söylemeye başlar. oysa gerçekle yüzleşmek lazım. biraz eskide yalnız kalmak avarelik ve delilik olarak tanımlanıyordu ancak zamanla yalnızlığın inanılmaz keyifli bir boyut olduğu öğrenildi bence bir süreden sonra acı çekmenin de inanılmaz keyifli olduğunu insanlar anlayacak. İstakozlar büyüdükçe kabukları onlarla büyümez ve vücutlarını sıkmaya başlar istakoz duyduğu acıdan dolayı eski kabuğunu atar yenisini yapar ve onu sıkan kabuk olmadığı için büyümeye devam eder yani istakozun büyümesi için gerekli olan kabuğu yapmasındaki tetikleyici unsur küçük kabuğunun verdiği ACI'ydı. Acı her varlığı harekete geçiren histir ve mutluluktan kıymetlidir tüm başarılı insanlar depresiftir vs yalan söyleyenler ise küçük kabuğu için aa benim kabuğum tam bana göre ya da kabuğu onu sıkarken ben dün bir balına gördüm boyu 2000 bin metre falan diyenlerdir

Sıkça söyleniyorsa biraz öyle denilebilir.

Çoğumuz bazen; "5 dakikaya ordayım" deyip hala evden bile çıkmıyorsak bu da bir alışkanlık olmuş demektir.

- Hayır küsmedim canım!.. (deyip küsmek)

- Yok alınmadım!.. (deyip alınmak)

- Ben sana güveniyorum!.. (deyip şüphelenmek)

... vb. gibi daha bir çok "tatlı yalanı" da örnek verebiliriz🙂

yalan bu dünyadaki en kötü manevi alışkanlıktır her şeyi yaptırır insana ben bir zamanlar çok söylüyordum söylediğim yalana kendim bile inanıyodum artık terketmesi çok zordur terkettim artık. peygamberimiz müslüman yalan söylemez demiş.