Çok yalnızım ve en yakın arkadaşımı deliler gibi kıskanıyorum, ne yapacağım?

Merhaba, ben 4 seneyi aşkın bir tedavi sürecinden geçtim. Yeme bozukluğunun yanında başka bir hastalığım da vardı, bu sebeple tedavim uzadı) Bu bozuklukla boğuşurken mücadele yolları aradım. Fark var biliyorum, sen koşullar elvermediğinden gitmiyorsun, ben gidip de ilaçları atıyor ve konuşup bitti diye çıkıyordum. Kısmen benzer noktaya çıkabilir belki diye düşündüm. Dışarıdan yardım alamamak veya yardımı anlayamamak. İkisinde de yok sonuç olarak. Her neyse, buldum da. Kilomu kısa sürede sarsmayacak aynı zamanda karnımı da doyuracak besinler aradım. Kriz anlarımda odamda görünür kısımdaydı bunlar. Alışverişime dikkat ederdim, bilirdim o aldığım şeyde herhangi bir an kontrolsüzleşebileceğimi. Hesap yaptım böyle böyle. Büyük hesaplar değil. İçimin azabından sıyrılacaktım. Yalnız kilodan değil
Yine o dönemde duyduğum pişmanlık üzerine o negatif hisler benimleyken yürüdüm durdum. Bazen evde, bazen evin yakınında. Hem kafamın içi doluyken iyi gelmeye başladı, hem de yürüyüşler arttıkça yediğime eş olmasa da onların vücudumda bırakacağı yağları aza indirgedim. Tatlı ve tuzlu uyumu gibi bazen böyle dengelermiş aşçılar, bir ortası ve güzel bir tadı olurmuş tercih etmem ama. Bayılıyorum örneklemeye umarım saçmalamadım. Eklemek istediğim diğer şey de nasıl görünürsen görün, kendini reddetmemen. Umuyorum okursun ve sonunda gidip aynaya bir bakarsın. Gülümsersin. Bunu hak ediyorsun. Deneyimim üzerine söylüyorum ki
Görünüşün için kilo verme gibi bir düşüncen/isteğin varsa öncelikle kabulle başlayabilirsin. Böyle göründüğün için ben dahi çirkin olmadığına eminim. Kimine göre öylesindir, zaten kusur aramakta bazı kısmın üstüne yoktur. Sen harikaysan da “ama aptal/estetiği vardır/neyini beğeniyorlar” tarzı yine konuşmalar olur.
Nihayetinde her dakika kendiyle kalabilecek tek kişi kendimiziz. Yani en önemli şahıs yine sensin. Kendin hakkında düşündüklerin yine en önemli olanlar. Ben de diyorum ki, kendinde kusur kabul ettiğin her şey senindir, değiştirmek için bazen vakit gerekir, bazıları değişmez ve bu sensin. Sadece anne babasının bilmem yakınının genetiği sebebiyle aldığı görünüm için ego şişiren, kusursuz olduğunu düşünen fakat boş kafalı insanlardan olmadığın için mutluyum. Kendini sevecek çok sebep bulursun düşünürsen, aynalar da bazen göz yanıltabilir. Tatlı birisin tatlı anlatımın var sırf bu yüzden saatlerdir bunları yazmaya çalışmama ve yazıyor olmama değer. Yakın arkadaşının tüm özelliklerine sahip olman için engelin yok. İngilizceni geliştireceğine de sağlığının iyiye gideceğine de, fiziken özsaygı/sevgi duyduğun zamana geleceğine de fazlaca inanıyorum. Ben yaptım, bazen ben de yapılmaz sandım ama oluyormuş. Sen de yapacaksın. Bazen düşüp bazen kalkacak en sonunda dimdik duracaksın. İlk önce kendine inan. Son bir dilek, kendine iyi davran. İyi ki çok daha umutla doldum sayende bu sabah. Günaydın!!