Yeni bir sayfada yer var mıdır benim için hayatın kitabında?

Hiçbir yere ait değilim. Kimse bırakmamışım hayatımda. Herkesten o kadar uzaklaşmışım ki geçmişin huzur veren, acıyı körükleyen, özlemle anılan hatıralarından al aşağı edilmiş bir hayalete dönmüşüm. Elinde yalnızca kendi kendine yaşadığı geçmişinden başka hiçbir şeyi olmayan bir mahluğum ben. Kalmamış kimsede geçmişim. Hayat süregelen bir sistemmiş. Bir kere yaşayınca değil, sürekli yaşayınca anlam kazanıyormuş. Aylarca hatta yıllarca dört duvar arasına kapandığım odama o kadar hapsetmişim ki kendimi dışarıda bir hayat olduğunu unutmuşum. Herkes büyümüş. Herkes değişmiş. Çocuğu genç, genci yetişkin olmuş. Yaşlısı daha bir yaşlı olmuş. Artmış saçdaki beyazlar, yüzdeki kırışıklar. Zaman acımasızca el koymuş her bir hayata. Peki ben ne oldum? Bir hiç… Koca bir hiçe evrildim zamanın kayıp gittiği bu hayatta. Bugün çok daha iyi anladım her şeyi. Yollar, binalar, caddeler… Her şey öylesine değişmiş ki… Unutmuşum. Yürümek, koşmak, karanlığa karışmış sokaklarda kaybolmak, bitişi gözükmeyen tenha bir o kadar da sessiz bir yolda sona varma umuduyla kan ter içinde yürümek… Bu hazzı unutmuşum. Ben dünyayı dünya beni unutmuş. Ben koparak toprağın derinliklerinde kaybolmuş dalıyım bir soy ağacının, ben tozlu sayfalarında silinip sırra kadem basmış satırıyım kalınca bir kitabın. Kaybedecek hiçbir şeyim yok benim. Yapayalnızım. Özgür bir his bu. Hata yapabilirim istediğim kadar, bocalayabilirim sayısızca yargılayacak kimsem olmadan. Fakat yaşayabilirim yine mutlu bir an, paylaşacak kimsem olmadan. Ne kıymeti var ki böyle bir hayatın? Hayat mıdır böyle yaşanan ya da yaşanmayan? Ne yapıyorum bu dünyaya ben? Neyi bekliyorum yaşamak için? Eşsiz güzelliklerle dolu yaşamda neden kaçırıyorum hala değeri biçilemeyen bu zamanı? Artık yaşamaya karar verdim. Ben umutluyum benden. Sizce var mıdır bende o güç? Yeniden hayata başlayabilir miyim?