Ölüp gideceğim ve hala daha şunu yapmadığım dediğiniz ne var?

Bazen diyorum ki keşke ölsem de kurtulsam. Hayat tatsız tuzsuz. Ben o okudum. bir kız arkadaşım olmadı. Yaş 36 oldu. Az önce Anadolu üniversitesi kütüphanesine sürgüne gittim. ev arkadaşım kadın getirmiş. 20.00 da döndüm. Gelirken kızın birisi gerdani göğüslerini baka kaldım. Daha 21 22 yaşında. Ağzımın suyu aktı. İstesem anlar miydi ki? Kadın demi sonuçta. Tayt giymiş. Memeler dimdik. Öyle canım çekti ki... izinsiz bir şey hakkı tabi ki de yok. Eve sessizce girdim. Kadın konuşmasını dinliyorum. İş yerinden arkadaşım Kadın arkadaşı imiş. Acaba ben insan değil miyim ki? Şimdi o kız sabaha kadar rüyama girecek. Allah gerçekten varsa niye öldürmez beni. Ya da o kıza cezasını vermez ağlatır beni.

O deprem keşke 10 şiddetinde olsa da ölseydim her gün özlem çekmek. Birisi koynuna alıp susturamadi. Ölüm kurtuluş gibi geliyor. İntihar etmekten se deprem olsa da ölsek daha iyi demi.

Elbette ne kadar çok şey yaparsam yapayım, yapmadıklarım yaptıklarımdan fazla olacak. Öyleyse yaptıklarımdan pişman değilim, aklım hâlâ yapmadıklarımda mı diyeyim? Yok yok demeyeyim. Bu hayatta unutulan değil iz bırakan olmak da mümkün değildir keza.
Neyse ben rahatsız değilim kısacası.

Kendi geleceğimi ondan sonra hayatımı kurabilmek kendi paramı kazandığım günleri iyi bir yere atanıp çalışacağım günleri görmek istiyorum bakalım kısmet olursa rahat olayım huzurlu mutlu olayım yeter onun dışında çok lüks bir hayata meraklı değilim.