En büyük pişmanlığın nedir?

Pişmanlığım kalmadı

Ölmeden önce görme fırsatım olan insanları şansımı zorlayıp da görmeye gidemedim. Beni seven ve benim de sevdiğim ama sevgisinden emin olamadığım o kişiye şans vermemem, hayatımda başka hiçbir şeyi o kadar sevmediğim birini korumak için ondan vazgeçmek zorunda kalmıştım. Çok da önemli bir durumdu aile söz konusuydu. Keşke böyle bir ödün vermeseydim. Aile insanın her zaman dostu olmayabiliyor. Hatta en azılı düşmanı bile sayılabilir bazen.

Kendime, kendi içime, kendi yaşamıma, kendi yapacaklarıma bakmakta geç kalmam. Evet çok geçerli sebeplerim var belki de ama yine de daha erken ve daha iyi olabilirdi.

İnsan kendine bakmalı, diğer insanlar, diğer kurumlar, diğer vs. gerektiğinden fazla önemsememeli. Herkesin yaşamı ayrı, herkes kendi yaşamına, kendi hayat yoluna odaklanmalı.

Ne kadar erken, o kadar iyi...

Babam , liseyi Fransa’da akrabalarımızın yanında okumamı söyledi ben akıllı bıdık ‘ne işim var orada ‘ dedim 🥲😡
Nasıl bir akıl tutulması nasıl bir mallık bu ya

Hayatla alakalı şimdilik bir pişmanlığım yok.😂

Dönüp baktığımda ziyan etmişim ömrümü.

Pervasız, umursamaz ve bencil olmadığım tüm zamanlara pişmanlığım.

Herşeyi olabildiğince en doğru şekilde yapmaya çalışmak.
Niye böyle yetiştirildim ki.
Mükemmelliyetçilik bana nasıl bulaştı.

Bazen diyorum keşke yurtdışında türk asıllı olup gurbetçi olarak dünyaya gelebilseydim. Ama kader işte.

Hayatta hiç keşkelerim olmadı. İstediğimi, hissettiğimi direk söylerim. Herkes payına düşeni alır. Giden gider, kalan kalır