Kalbim yokmuş gibi davranıyorlar?

Ailem küçüklüğümden beri döverek büyüttü yani babam. Aşamadığım problemler hissediyorum kendimde tanısını koyamadığım. Şimdi 18 yaşındayım sırf aileme kendimi yük hissettiğim için geceleri fabrikada çalışıyorum gündüzleri üniversiteye gidiyorum. Yaşım 18 sosyal hayatım 0 diyebilirim. Şu yaşıma kadar bi kız tarafından sevilmedim bile. Hatta flört bile edemedim doğru düzgün. İçe dönük bi insan olmamak için çok çabalıyorum ama güvenimi çok kırdılar. Ailesi sevmeyen birini başka birisi severmi ki zaten. Arkadaşlarımla binde bir görüşüyorum onda bile benle dalga geçermiscesine ilerliyo sohbet. Tek sığınağım müzik. Arkadaşlar nerde hata yapıyorum sizce bende kötü bir kişilikmi olmam lazım yaranmak için?