Kendi yaşadıklarınızı anlatır mısınız?

Ben başlıyorum

27.07.2019 yılında Başarısız bir 1ntihar girişimimden sonra uzun bir süre psikiyatride yatırıldım.
Yaşama tutunmak için bir amacım yoktu, beynimdeki o gürültülü sesten kurtulmak istemiştim belki.
Çok fazla test yapıldı. Duygularımı ve hislerimi açıklamadım, anksiyete bozukluğu tanısıyla ilaç tedavisine başlandı önümde çok zorlu bir yol vardı. Belki de kafamın içindeki her şeyi açıklasaydım bipolar ya da emotional intensity disorder teşhisi ya da başka bir şey konulacaktı bundan korktum. İçimde yaşadığım savaş çok büyüktü. Günden güne kendimi tanıyamaz hale geldim, sanki beynimin içinde benden başka biri daha vardı, yapmak istediğim şeyleri bu süreçte yapamadım. Çocukken birçok defa psikoloğa gitmiş ama yaptığım roller yüzünden psikoloğu kandırmayı başarmıştım. Okul hayatım tam bir kabustu insanlardan nefret ediyordum, dürtüsel davranışlarım yüzünden ilkokul yıllarımda bir çocuğun bacağını kırmıştım kendimce benimle dalga geçtiği için intikam almıştım. Orta okul hayatım daha da kötü günümün çoğunu resim çizmeyle geçiriyordum ya da yakaladığım kurbağları ve fareleri @ldürüp gömüyordum iyi hissettiriyordu. derslerde başarısızdım çünkü öğretmenlere karşı bir nefretim vardı belki bana karşı biraz iyi olsalar bu kadar kötü bir psikolojiye sahip olmazdım. Lise hayatım hayatımın tamamen çöküş kısmı ilk 14 yaşında kendime zarar vermeye kalkmıştım, en azından içimde savaştığım o kötü duygulardan kurtulurdum ama vazgeçtim, acısını diğerlerinden çıkartacaktım niye ben üzülmek zorundaydım? Bana kötü davranan herkesin en hassas olduğu notlardan vurdum yaptığım hiçbir şeyden pişman değilim. Sonrasında okulu bırakıp kendimi uzun bir süre izole ettim. Sonra liseye tekrar başladım bitti kurtuldum derken 19 yaşında düşüncelerim beni tekrar ele geçirdi, kendimi yok edersem kurtulacaktım ama maalesef başaramadım en son baygın bir haldeyken midemi yıkıyorlardı 2 gün acilde sonrası psikiyatri kliniğinde yattım. Şimdi daha iyiyim, ama hala sorunumun ne olduğunu bilmiyorum