O kadar güzel kız varken böyle olmayı kabullenemiyorum, kendime yediremiyorum, hayatım hep böyle mi geçecek?

Bazı kızlar nesnel olarak güzeldir. Bakan bir daha bakar. Ben de nesnel olarak çirkinim işte. Yaş 19. (ileride sevgilin olur falan demeyin umrumda da değil zaten.) Yanımda "şu kız çok güzel" muhabbeti yapılınca rahatsız oluyorum. Bunu yapan insandan soğuyorum. Onlar öyle yaratılmış diye niye övgüler dizilir ki, sonuçta öyle olmak da onun seçimi veya marifeti değil veya bir bedel ödeyerek sahip olmamış ona, Allah öyle yaratmış o kadar, diğer insanların kayda değer başarılarından bu kadar bahsetmezler milleti güzelliğiyle övdükleri kadar. Ben de şanssızım işte. En yakın arkadaşım erkekti. Böyle yapıyor diye ondan uzaklaştım. Artık güzel yaratılan birilerini görünce de üzülüyorum. Çok ağır geliyor her şey. Mutsuzum. Ben neden böyle yaratıldım diyorum. Bunu hak etmedim, diyorum. Evet güzellik geçici. Herkes yaşlanacak, kendini hiç salmasa yaşlanmasa bile ölüp gidicez en basiti. Ama buna bende dahilim, güzel olmadığım gibi onlar gibi aynı şekilde ben de yaşlanacağım. Adil bir şey yok. Gençliğim, keşke güzel olsam, diyerek geçip gidiyor. Keşke bana bir miktar etkileyicilik verilseydi. Haftada bir falan bu durumuma ağlıyorum. Kimse bilmiyor, bu yüzden sinirlenip etrafı dağıtıp ailemi de huzursuz ediyorum, psikiyatriste bile götürdüler ama asıl derdimi bile söyleyemedim dış görünüşümü yargılar diye, başka bir şey söyledim o da en son sıkıntım diyeceğim bir şey, antidepresan bir ilaç verdi daha başlamadım kullanmaya. Sizce ne yapmalıyım hayatım hep böyle mi geçecek