Sizce dualarımda nasıl samimi olabilirim?

İçtenlikle dileyerek... Er veya geç gerçekleşeceğine inanarak... Ve en önemlisi: Sabrederek!..

Kendimden bir kıssadan hisse örnek vermem gerekirse;

Engelimin çaresiz olduğunu ilk öğrendiğimde çok karamsardım, isyankardım, ölmek dahi istedim. Sonra öyle böyle gel zaman git zaman derken ibadete başladım. Hastalığa rağmen şükredip, ibadet ettim. Lise mezuniyeti sonrası işsiz biri olarak neredeyse tüm vakitleri kaçırmazdım. Çok şey diledim, içtenlikle, olacağına ve gerçekleşeceğine inanarak... Sağlıktan, kariyere, sosyal çevreden, maddiyata kadar aklıma ne geldiyse ibadetlerimde diledim. Lise mezunu olmama rağmen en büyük 3 özel şirkette, farklı dönemlerde kariyer yapma fırsatı buldum. Son kariyerimde nasıl olduğuna ben bile hala şaşkınım ama aklıma gelen fikirlerle adımdan söz ettirdim, sürpriz teşekkürler aldım. Çok samimi, kardeşim diyebileceğim arkadaşım oldu ve ne hikmettir onunla da camide denk gelip tanışmıştık😊 Rahatsızlığım desen zaten artık hiç yokmuş gibi; umursamıyorum ve gayet mutluyum. Geciken tek bir şey var o da kısmet işi ve sanırım bu biraz da benim boşvermişliğimden kaynaklı...

Onca dileklerimden sonra iş, güç, kariyer ve ard arda yaşadığım güzel gelişmelerden sonra ibadetten koptum ve yıllardır artık hiç bir ibadet yapmıyorum.

Sadece kendimden verdiğim bu gerçek örnekte nankör, aciz ve kibirli olan, güzel gelişmeleri, detayları gözden kaçıran ve ihanet eden sence kim? Kul mu Allah mı?