Cahilleri kıskanıyorum ya siz?

Çok düşünüyorum istemsizce, durmadan, her konu hakkında, beynim çok yoruluyor. Bir zamandan sonra bu acı veriyor. Ama cahil adama bakıyorum hayatı keyif içinde geçiyor. Kendi doğrularıyla yaşıyor , tek yaşama gayesi karnını doyurmak, rahatlık desen 10 numara.

Bazen onun yerinde olmayı her şeyden çok istiyorum ama bu durumun imkansız olduğunu da biliyorum. Sizde böyle oluyor mu?

(şu an istemsizce noktalama işaretlerini doğru mu yaptım diye düşünüyorum.)