Mutluluk çıtamın düşük olduğunu yeni fark ediyorum. Ne kadar acı değil mi?

Mutlu olmak uğruna uzun süreli sıkıntılara, üzüntülere göğüs gerdiğimizi düşünür ve çoğu zaman da zaman karşısında yeniliriz sadece.. mutluluğa odaklı bir hayatta durmak bilmeden tüketiyoruz kendimizi; sınavlar, dersler, üniversiteler, düzgün meslekler, daha çok para için.. özetle sonunda bize mutluluk getireceğini düşündüğümüz şeyler için tüketiyoruz kendimizi durmadan... ve unutuyoruz kendimizi akıp giden hayatın akışında. Kim olduğumuzu, mutluluğun ne olduğunu.. geriye biz kalamıyoruz çoğu zaman ki bizi mutlu edeceğini düşündüğümüz şeylerle karşılaştığımızda tanıyabilelim onları. Sürekli bir panik, bir geç kalmışlık hissine alışıyoruz. eskiyoruz, hayatımızın en güzel zamanlarını harcıyoruz, daha sonra bu harcanmışlığa, eskimişliğe üzülüp elimizdeki zamanı da ahlar vahlar içinde tüketiyoruz! çikolata iyi geliyo ama :)