Insan insanı anlayan'mıydı? Yoksa/Tamamlayan'mıydı?

Gelecek kaygısı denen olgu, aklı başında her insanın hayatının birçok alanına nüfuz edip, birçok şeyi kötü manada etkileyebilen bir şey.

Düşünün bir genç mesleğini elde edemiyor, şartlar olgunlaşmıyor ve genel itibariyle sosyo-kültürel seçenekler azalıyor, boşlukta hissediyor kendisini ve emek verse dahi yıllarca, maalesef dilediklerine ulaşma yolunda muallakta bir zaman dilimi onu bekliyor. Hangi sahada emin adımlarla yürüyebilir ki geleceğe dair? Kendini bilen birisi tereddüt eder...

Öte yandan, sorunuzun ana başlığında da güzel bir noktaya değinmişsiniz.

Aslında bana soracak olursanız, '' kendisinden '' biraz ırak durup da, insanları anlamaya çalışan biri muhakkak ruhlara dokunabilir ve elbet bir gün birini de tamamlayan olabilir.

İnsan karşısındakini ANLAYAMADAN, Tamamlayamaz. Sen istediğin kadar o boşluğu doldur ama anlamadıktan sonra neye yarar ki.

Sen kollarını açsan neye yarar ki. Gönlünün kapılarını açmamışsın Azizim. Gönlüne alan er kişi hiç maşukuna kıyar mı? Kendine kıyar ama Canan' ına kıyamaz. Bin defa ölse de bin defa dirilir. Gönül kapıs bu, muhabbet kapısı bu. Bal gibidir, şerbet gibidir.

Yaralayan da, yarı yolda bırakan da bizden değildir. Sevginin özünde saflık vardır. Arılık duruluk vardır. O vakit aldanırız ama aldatmayız.

Aşk kıymetli bir nesnedir, herkese emanet edilmez.

İnsanlar eksiktir ama tamamlanmaya ihtiyacı yoktur. Biriyle evlenene kadar 20 30 sene yaşar eksik. Evlenir boşanır yine yaşar eksik. Birbirini anlamayan iki insan anlaşamaz. Boşanmalar genelde anlaşamayan çiftler arasında olur.