İntihar düşüncesi olan, anksiyete problemiyle yüzleşen, depresyonda olan biri misiniz?

Bu dönemde aslında depresyona girmek çokta nadir bir olay değil, yaşamanın anlamsız ve saçma geldiği zamanlarda ben birini bulurum tanımadığım internette ya da gerçek hayatta, bu genelde sinemanın yakın olduğu bir yerde olur veya ilgilendiğim alan neyse oralara giderim ve sinemaya gitmeyi ya da kitap bakmayı teklif ederim. Kendime sosyalleşecek alanlar oluşturmayı sevmem beni depresyondan uzaklaştırıyor. Ben kendime en iyi yöntemi böyle belirledim. Depresyon bence yalnızlıktan, çok düşünmekten ve telefon medyasındaki duygu durum bozukluğuna yol açabilecek videolardan. Kendi hayatında sahip olmadigini bir başka yerde görüp depresyona girebilirsin gibi gibi. Umarım yardımcı olabilmişimdir.

Bu dönemde çoğu kişi gereksiz manipülasyona uğruyor. Bence bu bir tecrübe, oldukça da değerli olan bir tanesi. Hayatta seni daha mutlu edecek, daha çok sevecek ya da sana önem verecek biri bulunur. Tabi ki evli misin değil misin bilmiyorum bu kararlar bir anda alınmıyor. Ama yalan dediğin şey söyledikçe dogaclanmasi daha kolay olan bir şey. Sana yalan söyleyen, her zaman yalan söyler. Umarım bu kişiyle yolunu ayırıp hayatına daha düzgün birini alabilirsin.

Bunda garip bir şey yok, 30-35 yaş aralığındaki bir insan artık istediği her şeyi elde etmek için çalışmaktan, hayatın monotonluğundan, aynı olayların tekrarlanmasından kaynaklı olan sıkıntıları hissetmesi çok normal. Hislerini dökmek zorunda değilsin, hayat tekerrürden ve sıkıntılardan ibaret. Senin yaşındaki bir kadına hayatına görmeden önereceğim pek bir şey yok. Fakat hayatta denenece binlerce aktivite var, milyonlarca okunacak kitap var. Bence hayattan sıkılmamanın yolu hayatına biraz da her şeye cesaretlenecek bir yaşam stiline sahip olmak.

Tabi

İstediğinizi yazın lütfen

Şunu söyleyeyim psikolog değilim. Fakat şunu söyleyebilirim ki psikolojik sıkıntıların çoğu ya çok düşünmekten, ya da bunu takıntı haline getirmesinden. Bu saydığınız psikolojik rahatsızlıklar OKB harici, bulunduğunuz durumu ciddi anlamda kabul etmenizle başlar. Anksiyete geçirmiş biri olarak sizin yanınızda çocuk oyuncağı kalsam da kendinizi iyi hissettiğiniz ne varsa, size iyi gelen ne varsa onunla olun ya da onunla uğraşın. Bu gibi rahatsızlıklar maalesef zamanla geçiyor. Ve ne kadar süreceği de belli olmuyor. Konuşmak isterseniz yazın, sizi üzen, mutsuz eden her şeyi.

Büyük ihtimalle ilaçlar sizi bu kadar depresifleştiriyor. Antidepresan kullanıyorsunuz gibi hissettim bunun yanında da belirli ilaçlar olabilir. Ben kendi sıkıntılarımı en mutlu olduğum aktiviteyi yaparak yendim, mutsuzken dışarı çıkmaya zorladım kendimi. Yavaş yavaş semptomlarım azaldı ve bitti. Yukarıda yazdığım gibi hayatınızın bir dönemi böyle geçiyor diye umutsuz olmayın kesinlikle. O size vurdukça siz daha çok ayağa kalkın. Kalkamıyorum diyorsanız bence yardim aramanız bile bir çabadır ve yapabileceğinize inancım tam.

Tecrübe oldu, kafaya taktigim her şey beni daha kotu yapti. Şu anda kafaya takacaksam da takmıyorum. Çünkü onu öyle kabul etmek biraz tecrübe işi olsa da, bunu kabullenip ileriye ilerlemek gerekiyor.

Umarım iyileşirsiniz, bunun zaman aldigini unutmayın yalnız hissederseniz yazın ben dönerim.