Beklemekle geçen zamanınızı nimete dönüştürebiliyor musunuz?

Vakit, en kıymetli olgudur dünyada.

Boşa geçen zamana biraz da şöyle bakıyorum : Müslümanın boş zamanı olur mu?

“Bir işi bitirince, hemen başka bir işe giriş, onunla uğraş! Hep Rabbine yönel, O’na yaklaş!” (el-İnşirâh, 7-8)

Elbette olmaz, vaktini dolduramamış insanlar, sıkılmaya mahkum fıtratlar olur ancak.

Bizler sadece Efendimiz (SAV)'in hayatına baksak, vallahi yeterdir feyz almaya.

O, ok atmaya, deve ve at yarışına, eve giderken sevdiği ile eve dek yarışarak gitmeye örnek olan, müslümanları da teşvik eden bir liderdi, elhamdülillah İslam üzerine doymamıza. Sadece bu duruma baksak yeterlidir güzelliklere yönelmemize.

Ama insanlar böyle değildir. Bir tanıdığım der ki mesela '' bu hobiyle uğraşıyorsun, para kazandırıyor mu sana? çok garip ya, ne anlıyorsun bu işten?'' İşte bakmak ayrıdır, görmek ayrıdır. Boş duran miskinleşir, miskin olan tembellikten ve üşengeçlikten '' feci derecede '' keyif alır. Bu nasıl bir gaflettir?

Toplum oturduğu yerden para kazanmaya meylediyor, ismini bilirsiniz : Faiz.

Toplum, hobisi olanı yadırgıyor, hayatında bir ilgi alanı elde etmemiş zira.

Hülasa, örnekler çeşitlidir, yansıyanlar da öyle. İnşaAllah vaktini hayırlı işlerle, kendini tanımakla, dünyayı tanımakla, O'nu anımsatan, O'nu hatırlatan şeylerle doldurabiliyor ve geçen vakti kıymetlendirebiliyoruzdur, yegane amacımız bu olmalı.

Mal, mülk, gösteriş, kibiri okşayan her türlü ahenk onların olsun, gözümüz yok şükürler olsun.