Bencil misin, fedakar mısın?

fedakarlığın topluma aşırı romantize edildiğini düşünüyorum. herkese, her şeye fedakar olamazsın. bu senin kendi benliğini yok edişine kadar gider, başkaları için yaşamış olursun hayatı. bencillik kavramı da fedakarlığın aksine aşırı kötüleniyor. olması gereken seviyede bencillik kötü değildir; her şeyden önce zaten ilk kendimizi düşünmemiz gerek çünkü başkaları kadar bizim de bu hayatta yerimiz var, değerimiz var ve bunları bilerek hareket ediyor olmak kimseyi kötü yapmaz. ben de kendi değerimi bildiğimden bencilim, aynı şekilde sevdiklerime karşı kurşun atar kurşun da yerim.

Önceden öyle fedakar bir insandım ki, hep tavizler verirdim, ben kendimi feda ettikçe de kıymet bilen olmadı, verdiğim ilgiye layık olmadılar ve beni ilelebet kaybettiler, sonra kazanmak istediler ama nafile. Hep kendimden feragat eden bir insandım. Nankörlere, iyiliğe layık olmayanlara iyilik yapılmamalı. Zoruma da gidiyordu, bu kadar fedakar olmama rağmen hep gözden çıkarılmak, sonra yoruldum, sonra kapıma geldiler ama o kapı onlara ilelebet kapandı.

Velhasıl kelam artık hiç fedakar değilim, olmak da istemiyorum ve işin ilginç yanı böyle olunca daha çok sevildim. Önce ben diyorum, belki biraz bencilim ama empati yapmaktan, gönül almaktan yoksun olacak düzeyde değil bencilliğim