Asla kendimi bir yere ait hissedemiyorum. Hep boşluk duygusunda, acaba insanlar beni yargılar mı düşüncesi içinde sürünüp gidiyorum. Çocukken sesimi çıkardığımda ailem hep susturduğu için haklı olduğum bir noktada sesimi çıkarıp karşımdaki insana bak sen hatalısın diyemiyorum. Bu yüzden enayi ahhahah canım damgası yiyorum. Bu kız nasıl olsa sesini çıkartmıyor istediğimizi yaptırırız diye düşünüyor insanlar. İşe başladığım gün müdür tarafından yargılandım bu yargılanmanın sonucunda diğer personeller nasıl olsa bu kızı müdür önemsemiyor biz niye önemseyelim diyip her işi bana yaptırdılar. Günün sonunda müdür özür dilese de iş işten geçti. Sonuç: ben işten çıktım. Bozulan psikolojimle evde oturuyoruz :) aile önemli.
Ailenin sizce çocuğun gelecek yaşantısındaki önemi nedir?
Bir anne baba, çocuğunun psikolojik dünyasına gerektiği zamanlarda eşlik edip onu anlamaya çalışıp sevgi göstermeli. Gerektiği yerlerde kılavuzluk edebilmeli. Bende başıboş bırakılmış hissediyorum maalesef