Yasamaya deger mi?

Dürüst olacağım ve dürüstlük malûm acı verici bir şeydir çünkü gerçeğe dayanır; yaşamak için bir sebep yok aslında (dinler hariç). Hayat korkunç derecede anlamsızlığın somut halidir. Sisifos'u hatırla; tekrar düşeceğini bildiği kayayı binbir zorlukla tepeye çıkarıp, bir daha çıkarmak için düşüşünü seyretmeye koyuluyordu. Sahip olmadıklarımizin bizde yarattığı müthiş heyecan belki hayatın anlamlı olduğuna dair bir yanılsama içine girmemizi sağlar ama her şey bitiyor. En fakir, en zengin, en mutlu, en üzgün, en güçlü, en güçsüz... ol fark etmez, aslında hiçbir şeye sahip olmadığını anlıyorsun. Hayat ve zaman zaten akmak için vardır, bir şeylere yetişmek veya sahip olmak için değil. İşte bu noktada neden kendimizi öldürmememiz gerektiğini anlıyoruz; önemli olan tatmin olmaktır. Bu da duygular vasıtası ile olur. Kendimizi zamanin ve hayatın içine bırakmalıyız; evet anlamsız her şey, evet zihnimiz hayatın çok üstünde.. o yüzden zaten ortalama insanlar sorgulamazlar bunu. Onlar mutludur. Bir kere düşündün mü gerisi geliyor ve ta ki anlamsızlığın ortasında bulana kadar kendini devam ediyor. Ama ölmek de saçmadır. Hatta yaşamaktan bile daha saçma. O yüzden kesinlikle yaşamalıyız ve mümkün olan tatmin hissini kendimizi tanıyarak verdiğimiz uğraşlarla sağlamalıyız.

Çok daha fazla yazarım da soruların varsa onlars göre yazmak daha iyi olur

korktuğun şeyleri yapmak gibisi yok. örneğin ben gece ikide yüzme bilmediğim halde iskeleden denize atlamıştım. şu an çok iyi yüzebiliyorum. bazılarına farklı gelebilir ama bütün ihtimalleri göze alıyorum.