Hiç kimseye zorbalık yaptınız mı?

bunu yaşadım ben. bendeki travması büyüktür. hala hatırlamak istemesem de sık sık aklıma geliyor... aile terbiyesinden kaynaklanır. çocuğunun başka çocuğu ezebilecek potansiyeli olduğunu bilen aile çocuğunu bunu yapmaması gerektiğini anlayabileceği dilde anlatmalı.

çocuğu ezilen aile de çocuğunun sessiz ve sakin oluşundan diğer cocuklarca zorbalığa maruz kalacağını az çok anlar. bunun önüne geçmek için de çocuğuna ezilmemeyi, hakkını savunmayı öğretmeli.

okulda mobbinge şahit olan öğretmen de buna göz yummayıp gerekeni yapmalı.

duygusal da olsa şiddete maruz kalmak çocuğun ruhunda tramvalar bırakıyor. çocuktur unutur denmemeli... türkiye'de insanların sıklıkla başvurduğu yöntem. eğitimde, sağlıkta, insan ilişkilerinde ve her türlü sosyal ortamda defalarca rastlamış olduğunuz/olabileceğiniz "olgu".

Zorbalığa uğradım. Bu öyle can yakıcı bir durum ki. Bazen insan insanı sözleriyle de dövüyor, bakışlarıyla da.
Anlaşılmamak, kendini anlatamamak. Çok zor şeyler bunlar. Hal böyle olunca da celladın çok oluyor.
Güçsüze tekme atan çok oluyor.
Bazı insanların adalet duygusu güçsüz olan kişiyi gördüklerinde kabarıyor, o kişiyi eziyorlar. Bugüne dek sesini çıkaramayan kişi kendinden güçsüzü görünce eziyor, bir anda adalet duygusu ortaya çıkıveriyor. Kim güçlüyse onun yalakalığını yapıyor, hayatın sadece bugünden ibaret olduğunu düşünerek.
Fiziksel şiddet olarak değil de, dışlanmak, kabul görmemek, hafife alınmak bakımından zorbalığa uğradım.
O günler sayesinde şimdi güçlüyüm

Asla hiçbir zaman yapmadım ama ben o kadar çok buna maruz kaldım ki heleki Türkiye’de beni tutup merdivenden aşağı atıyorlardı mesela benim gücüm yetmiyordu kimseye ama eve gittiğimde de hiçbir şey söylemiyordum çünkü bir şey söylesem bana diyecekler ki sen bir şey yapamıyor musun senin elin ayağın yokmu.
O yüzden bir şey demiyorum ama altıncı sınıftan dokuzuncu sınıfa kadar inanılmaz bir zorbalıkla böyle başbaşa kaldım berbat bir şeydi tek kelimeyle sabah okula bile gitmek istemiyordum.