Çocukluğunuzda sizi en çok mutlu eden şeyler nelerdi?

Çocuklukta ve ergenlikte utangaç çekingen içe dönük sessiz biriydim çok sosyalleşemedim ama yine de sokağa çıkıyordum okula ilkokula ortaokul lisede okudum ergenliğimde açılamadım çok içime kapanık pasif kaldım sosyalleşemedim ortamlara giremedim insanlardan kaçtım liseden sonra da iyice eve kapandım zaten askere falan gittim ama yine açılamadım zamanla daha da içime kapandım askerden sonra tekrar eve kapandım yalnız kaldım arkadaşım çevrem olmadı işe giremedim sosyalleşemedim gençliğim hep eve kapalı geçti senelerdir evden dışarı çıkamıyorum maalesef

Maalesef çıkamıyorum senelerdir evde sıkılarak bunalarak yaşıyorum hayatı hep kaçırdım gençliğimi hiç yaşayamadım her şey içimde kaldı gençliğimi istemeyerek eve kapalı geçirdim zamanla daha da içime kapandım utangaç çekingen halim devam ediyor hiç açılamadım dışardan korkuyorum özgüvenim yok en güzel yaşlarım böylece geçti gitti hiç güzel şeyler yaşayamadım dışardan güneşten bile mahrum kaldım

Psikiyatrist ne yapacak sanki hem ben bu durumu kabullenemedim kabullenemiyorum de zaten sadece çaresizim bu hayata yaşamaya mecburum çünkü çocukluğumdan beri aynıyım kişilik olarak içe dönük çekingen utangaç sessiz biriyim bu hiç değişmedi değişmiyor çocuklukta ergenlikte okul vardı dışarı çıkma imkanım vardı şartlar uygundu ama sonra böyle oldum bilmiyorum ben zaten ilkokul ortaokul lisede falan sessizdim sıramdan bile kalkmazdım arkadaşım olmuyordu herkes dalga geçiyordu kimse varlığımı farketmiyordu bile mahallede de aynıydı ama yine de sokağa çıkıyordum okula gidiyordum liseden sonra zaten mahalleye de çıkmaz oldum hep eve kapandım insanlardan kaçtım hayatımda hiç kız arkadaşım sevgilim bile olmadı askerden sonra da zaten tamamen hayattan koptum gençliğim hep böyle evde geçti hiçbir şey yaşayamadım maalesef koskoca gençlik heba oldu gitti hiçbir anım yok yaşanmışlık yok iyi ki yok senelerdir hep pişmanlık çaresizlik yalnızlık mutsuzluk içindeyim yaşlandıkça her şey daha da kötü oluyor