Sevmediklerinizle alay etmek, hicvetmek mi yoksa küfretmek mi içinizi serinletir?

Normalde kibar ve hanımefendi bir insanım ama bana kötülük yapana da bunun bedelini ödetirim.
Ben melek değil insanım ve bedel ödetmek, kısasa kısas yapmak gerekiyor bence.
İnsan hak edene bedel ödetmezse o bedeli kendisine ödetir.
Başkalarının bize yaptıkları haksızlıklar yüzünden kendimize bedel ödetmeyelim, kendimize garezimiz olmasın.

Ben bedel ödetmeyi seviyorum, elbette ki haksız yere bir kalbi kırmak istemem ama canımı yakanın canı yansın ki, bir daha buna cesaret edemesin.

Sonuçta nefis taşıyan bir insanım ben, melek değilim.

Bende kızabiliyorum, bende sinirlenebiliyorum.

İnsanım çünkü ben, insan üstü bir varlık değilim.

Bir insanı sırf sevmedim diye eziyet etmem, hırpalamam.

Onun da hakları var ama kaşınan, sürünen kişiyle duruma göre, hak ettiği muameleye göre layık olduğu şekilde davranırım.

Alay etmeyi tercih ederim. Bazen davranışlarımla, bakışlarımla da küfür ederim. İlla küfür ağızdan çıkan sözcüklerden oluşmaz, bazen kendi kendime de ona küfür ederken bulurum kendimi.

Normalde böyle şeyler için efor sarfetmem ama karşıdakinin beni çileden çıkarması lazım, yoksa yapmam böyle şeyler.

İnsanlarla alay edilmesine de karşıyım, küfre de karşıyım ama bazı kişiler bunu hak ediyor, yoksa hadlerini ve duracaklari yeri bilmezler.

En çok da zalim kişiye küfür etmeyi seviyorum.

Sevmediklerimle muhattabi keserim. Ne arkasından konuşup kendimi tüketirim ne de inceden laflarla yüreğimi.. Kimseye kin ve nefret besleyerek ruhumu kirletemem

Sevmediğim kişileri yok saymak en güzeli. Küfredersen seviyen düşer her zaman karakterli duruş