Ben şu ömrü hayatımda bu yaşanmışlıklarima rağmen ilk kez ve bir insana karşı gardimi indirdim. Benimki gibi bir hayata sahip kadın ya da erkeklerin en takıntılı olduğu konu güvenmek ve ben yalnızca bir insana ilk ve son kez %100 güvenip inandım. Onun bildiği bazı şeyleri yalnızca ailem ve yine onun bildiği bazı şeyleri yalnızca o bildi. Bugün bile neden bu kadar güvenip inandığımi bilmiyorum. Benim kadar kuşkucu şüpheci detaycı bir adam birine bunların hiç birini yapmadan güvendi ve inandı. Benim agladigima tanık olan ilk ve son insandı. En zayıf halimi gösterebilecek kadar inandığım ilk ve son insandı. Bu dünyada benim düşüşüme tanık olan ilk ve son insandı. Her ne kadar artık bunlar geçmişte kalmış olsa ve bir daha olmayacak olsa bile birine gerçekten güvenmenin ne demek olduğunu deneyimlemis oldum. Bu benim için ilkti son oldu.
Gardımı sadece kalbime yerleşen kişilere karşı indirebilirim. Kişiler dedim de yanlış anlaşılmasın onu da hemen açıklayayım 😅 Bunu sadece aşık olduğum insan olarak düşünmemek gerek. Mesela anneme karşı gard mard kalmaz. Biraz duygu sömürüsü yapsa, istediği şeyi yaparım 😅😅 ya da kardeşim de keza öyle. Onu kıramam fazla. Tabi aşık olduğum insan için de geçerli bu 😅😅
Beni şaşırtmayı başarırsa ( güzel anlamda tabii) gard filan kalmaz bende😂 Bi de kırgınlığımı ben söylemeden anlayıp telafi etmek için tatli tatli konuşursa😂
Bunun insanına bağlı olarak değişkenlik gösteriyor bende. Genelde karşımda sevdiğim bir insan varsa çok fazla meseleleri uzatamıyorum. Gardım hemen düşebiliyor.
Benim gardımı indirmem için birinin bi şey yapmasına gerek yok çünkü hangi konularda gardımı indirirsem bu suistimal edilebilir nasılsa böyle davranırsam affeder vs gibi. Affedesim varsa affederim