En mutsuz olduğunuz yer neresi?

Dışarı çıkamıyorum senelerdir eve kapalı yaşıyorum çocukluktan beri utangaç çekingen içe dönük biriyim hiç açılamadım sosyalleşemedim zamanla iyice eve kapandım hiç evden çıkamaz oldum

Ailem ne yapsın ki ben çocukluğumdan beri utangaç çekingen içime kapanık biriyim hiç açılamadım 33 yaşındayım bu yaştan sonra da açılamam zaten gençliğim hep böyle geçti zamanla daha da daha da kapandım böyle pasif bir hayat yaşıyorum

Ben hayata çok geç kaldım hayatı hep kaçırdım ergenliğimi gençliğimi hiç yaşayamadım kendimi çok eksik hissediyorum çünkü çocukluğumda ve ergenliğimde çok utangaç çekingen içime kapanık sessiz biriydim hiç açılamadım yani bu sosyal hayatımı olumsuz etkiledi hiç sosyalleşemedim okulda ölü gibiydim sessizdim kimseyle konuşmazdım hep yalnız kaldım dışlandım etkinliklere katılmazdım o dönemlerde sokağa mahalleye çıkınca da sessiz kalıyordum çok aktif biri olamadım hep pasif zayıf kaldım diğerler gibi değildim liseden sonra da zaten tamamen eve kapandım hiç gezmedim eğlenmedim denize tatile ya da sinemaya cafeye etkinliklere hiç gitmedim bie şeyler yemeye içmeye de gitmedim hep evde durdum askere gittim askerde de açılamadım sessiz pasif kaldım herkes hemen anlıyordu zaten halimden de böyle olduğumu askerden geldim yine eve kapandım 11 sene oldu askerden geleli hep evdeyim gençliğimi eve kapalı geçirdim işe giremedim gezemedim eğlenemedim sosyalleşemedim arkadaşım çevrem olmadı bu yaşıma kadar hiç kız arkadaşım sevgilim bile olmadı hayatımda hiçbir kızla tanışamadım buluşamadım bile yetişkinliğim hep pasif eve kapalı asosyal işsiz yalnız geçti sadece sınavlara girdim bir de 20 li yaşlarımdayken 6 ay işkur programından yararlandım ama orada da açılamadım şimdi 33 yaşındayım hâlâ aynıyım maalesef senelerdir hiç evden dışarı çıkmıyorum evde yaşlanıyorum böylece geçiyor ömrüm yaşadığımı unuttum

Zaten bu yaşıma kadar hep işsiz parasız yaşadım ailemle yaşıyorum masrafım yok hep evdeyim asosyalim dışarı çıkmıyorum gezmiyorum hiçbir yere gitmiyorum hiçbir şey almıyorum maalesef bu yaştan sonra da işe giremem herhalde çok zor bilmiyorum

Zaten ailem olmasa bende fazla yaşamam herhalde çünkü hayatımı kazanamadım hayata tutunamadım kendime ait bir hayatım yok yaşamayı beceremedim hayata uyumsuz hissediyorum kendimi çok zayıf güçsüz kaldım çocuklukta ve ergenlikte temelim oluşmamış kendimi tamamlayamadım çok yetersiz hissediyorum yetişkin bir insanım ama hayatım içinde değilim toplumda yerim olmadı iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadan yaşadım yaşlandıkça her şey daha da zorlaştı iyice içime kapandım senelerdir hiç evden dışarı çıkmıyorum heves istek sürekli azalıyor motivasyon yok mutsuzum 33 yaşındayım hiç yaşanmışlık yok tecrübe deneyim yok sonum pek iyi görünmüyor zaten ölüden farkım yok gibi

Benim durumum çocukluktan beri böyle ama sana ya da herkese çok basit gelebilir ama bunu yaşayan benim çocukluğumdan beri istemsiz bir şekilde utangaç çekingen içe dönük sessiz biriyim bu hiç değişmedi hala aynıyım kişilik yapım böyle maalesef değişmiyor okula gittim açılamadım çocukken sokağa çıktım açılamadım askere de gittim yine açılamadım gelmişim 33 yaşına hala aynıyım hatta son 5 10 15 senedir daha da fazla içime kapandım hayattan koptum dışarı çıkamaz oldum zamanında sosyalleşemedim hiç sosyal hayatım olmadı özgüven kazanamadım kendimi aşamadım hep çekingen utangaç yaşadım içime kapanık kaldım sessiz pasif kaldım arkadaş ortamım olmadı çevrem olmadı etkinliklere katılamadım sosyal aktivitem olmadı gezemedim eğlenemedim iş hayatım olmadı çocukluk ergenlik ilk gençlik yılları hep böyle geçti evde durmaktan hayatın içinde olamadım kendimi tamamlayamadım yetişkin bir insanım her yönden zayıfım bunun telafisi olduğunu sanmıyorum hayattan dışardan korkuyorum insanlardan çekiniyorum utanıyorum ve hiç özgüvenim yok

Bunun tedavisi de yok telafisi de yok çocukluk ergenlik ve gençliğin ilk yıllarıyla alakalı bir eksiklik bu yani o dönemler psikososyal gelişimindeki en önemli evreler ama ben o evreleri tamamlayamadım bu da yetişkinliğimi tamamen olumsuz etkiledi ve yaş ilerledikçe her şey daha da olumsuzlaşıyor ayrıca ben kendime acıyorum ben bunu bilerek isteyerek yapmıyorum senelerdir evde istemeyerek kapalı yaşıyorum gençliğim evde sıkılarak bunalarak geçti hep insanlara gençlere imrenerek yaşadım mutlu olamadım kendime karşı anlayışlıyım ama maalesef beni kimse anlamıyor anlamayacak da zaten kimseden beklentim de yok sadece böyle içimi dökmeye çalışıyorum sende haklısın adım atmadan çabalamadan hiçbir şey olmaz bende bunu yapamadım bilmiyorum kusura bakma meşgul ettim zamanını aldım yardımcı olmaya çalıştın teşekkür ederim

heee