Şanslı mı doğulur, şanslı mı olunur?

Ah bir bilsem 😁
Şanslı mı doğulur, yoksa olunur mu derken hiç bir insanın başından sona her zaman şansı yaver gitmez diye düşünüyorum.
Kimileri şans gelir fakat fark etmez, kimileri ise bu gelen şeyi kullanır.
Dinimize göre ise "Şans ve Talih" diye bir kavram yok.
"Kader vardır, tevekkül vardır, Allah’tan gelene rıza vardır.”

Kimileri de ne yaparsa yapsın, şansı yaver gitmez..

Tıpkı "Tıkandı baba" gibi.. (Aklıma bu güzel hikaye geldi, biraz uzun ama paylaşayım)

Sultan 2. Mahmud bir gün kılık kıyafetini değiştirip çarşı pazar dolaşmaya başlar.

Dolanırken bir kahvehaneye girmiş. Herkes bir şeyler istiyor istiyor, ”Tıkandı Baba çay getir”, ”Tıkandı Baba oralet getir” diye. Bu durum Sultan Mahmud’un dikkatini çekmiş, neden bu adama Tıkandı diyorlar acaba diye düşünmeye başlamış.

Sultan Mahmud da bir çay istemiş. Baba çayı getirmiş. Sultan ”Baba sana niye Tıkandı Baba derler, anlatır mısın merak ettim” demiş. Tıkandı Baba ” boş ver evlat, uzun mesele” demiş. Sultan ısrar etmiş, baba da oturmuş sandalyeye başlamış anlatmaya;

”Bir gece rüyamda bir sürü insan gördüm ve her birinin de bir çeşmesi vardı ve hepsi de akıyordu. Benimki de akıyordu ama az akıyordu. “Benimki de onlarınki kadar aksın” diye içimden geçirdim. Bir çomak aldım ve oluğa çomağı sokup açmaya çalıştım. Ben uğraşırken çomak oluğun içinde kırıldı ve akan su damlamaya başladı.

Bu sefer içimden “Onlarınki kadar akmasa da olur, yeter ki eskisi kadar aksın” dedim ve biraz daha uğraşırken oluk tamamen tıkandı ve hiç akmamaya başladı. Ben yine açmak için uğraşırken oradaki insanlar “Tıkandı baba, tıkandı. Uğraşma artık, dedi. O gün bu gün adım “Tıkandı baba” ya çıktı ve hangi işe elimi attıysam hep elimde kaldı, olmadı. Şimdide burada çaycılık yapıp geçinmeye çalışıyoruz.”

Tıkandı Baba’nın anlattıklarına baya üzülmüş Sultan Mahmud. Çayını içmiş, kolay gelsin diye dışarıya çıkmış. Sultan Mahmud adamlarına ”Her gün bu adama bir tepsi baklava getirin, her dilimin altına da bir tane altın koyun” diye emir vermiş. Padişahın adamları baş üstüne deyip hemen işe koyulmuşlar.

Ertesi gün baklavayı Tıkandı Baba’ya getirmişler, Tıkandı Baba baklavayı almış, bakmış baklava nefis. “Uzun zamandır tatlı da yememiştik. Şöyle ağız tadıyla bir güzel yiyelim” diye içinden söylenmiş. Baklavayı almış evin yolunu tutmuş. Yolda giderken “Ben en iyisi bu baklavayı satıp evin ihtiyaçlarını gidereyim” demiş ve işlek bir yol kenarına geçip başlamış bağırmaya ”-Taze baklava, güzel baklava ”

Oradan geçen bir Yahudi baklavaları beğenmiş. Biraz pazarlık yapıp üç aşağı beş yukarı anlaşmışlar ve Baba baklavayı satmış, elde ettiği para ile evin ihtiyaçlarının bir kısmını karşılamış. Yahudi baklavayı alıp evine gitmiş. Bir dilim baklava almış yerken ağzına bir şey gelmiş. Bir bakmış ki altın. Şaşırmış, diğer dilim diğer dilim derken bir bakmış her dilimin altında altın.

Ertesi akşam Yahudi acaba yine gelir mi diye aynı yerde başlamış beklemeye. Sultanın adamları ertesi akşam yine bir tepsi baklavayı getirmişler. Tıkandı Baba yine baklavayı satıp evin diğer ihtiyaçlarını karşılamak için aynı yere gitmiş. Yahudi hiçbir şey olmamış gibi

-Baba baklava güzeldi. Biraz indirim yaparsan her akşam senden alırım, demiş.

Tıkandı baba da; -Peki, demiş ve anlaşmışlar. Tıkandı babaya her akşam baklavalar gelmiş ve Yahudi de her akşam Tıkandı baba’dan baklavaları satın almış.

Tıkandı Baba yine tıkandı

Aradan bir ay geçince Sultan Mahmud ”bizim Tıkandı Baba’ya bir bakalım”, deyip Baba’nın yanına gitmiş. Bu sefer padişah kıyafetleri ile içeri girmiş. Girmiş girmesine ama birde ne görsün bizim tıkandı baba eskisi gibi darmadağın.

Sultan;

-Tıkandı Baba sana baklavalar gelmedi mi, demiş

-Geldi sultanım

-Peki ne yaptın sen o kadar baklavayı?
-Sultanım baklavaları satıp evin ihtiyaçlarını giderdim, sağ olasınız, duacınızım.

-Sultan şöyle bir tebessüm etmiş.

-Anlaşıldı Tıkandı baba anlaşıldı, hadi benle gel, deyip almış ve devletin hazine odasına götürmüş.

-Baba şuradan küreği al ve hazinenin içine daldır küreğine ne kadar gelirse hepsi senindir, demiş.

Tıkandı baba o heyecanla küreği tersten hazinenin içine bir daldırıp çıkarmış ama bir tane altın küreğin ucunda düştü düşecek.

Sultan demiş;

-Baba senin buradan da nasibin yok. Sen bizim şu askerlerle beraber git onlar sana ne yapacağını anlatırlar demiş ve askerlerden birini çağırmış, ”Alın bu adamı Üsküdar’ın en güzel yerine götürün ve bir tane taş beğensin. O taşı ne kadar uzağa atarsa o mesafe arasını ona verin” demiş. Padişahın adamları “peki” deyip babayı alıp Üsküdar’a götürmüşler.

-Baba hele şuradan bir taş beğen bakalım, demişler. Baba,

-Niçin, demiş. Askerler,

-Hele sen bir beğen bakalım demişler. Baba şu yamuk, bu küçük, derken kocaman bir kayayı beğenip almış eline

-Ne olacak şimdi, demiş

-Baba sen bu taşı atacaksın ne kadar uzağa giderse o mesafe arasını padişahımız sana bağışladı demiş. Baba taşı kaldırmış tam atacakken taş elinden kayıp başına düşmüş. Adamcağız oracıkta ölmüş. Askerler bu durumu Padişaha haber vermişler.

İşte o zaman Sultan Mahmud o meşhur sözünü söylemiş;
” Vermeyince Mabud, neylesin Sultan Mahmud “

Herkesin nasibi farklıdır. Taktir edilen vardır, tevafuk olan vardır.

Bir karıncanın başına gelen ile bir insanoğlunun başına gelen de aynı değildir. Ne onun taşıdığı yük hafiftir ne de insanın ki. Karınca kendi ağırlığının kırk katını taşır, insan ise kendi kilosunu zor taşır.

Herkesin payına düşen nasiptir. Kişi Kalbinde ne taşır ise ona sahip olur. Kalbinde ilk sıraya kimi koyar ise ona nail olur.

Mal sevgisi dünya sevgisi taşıyana Mevlam onu verir. Madem beni ilk sıraya koymuyor varsın oralarda oyalansin der.

İlk sıraya Allah sevgisi koyana da mevlam kendi rahmetinden bir pencere açar. Bu bazen Celâl yüzü oluverir bazen de Cemâl yüzü oluverir.

Zorlukla beraber kolaylıkla vardır der Yüce Mevlam. O vakit bu pek kıymetli olsa gerek.

Hiç emek harcamadan sahip olduklarımızın bir kıymeti olabilir mi. O zaman kaybetmekte çok kolay olsa gerek.

Emek ve sabır mı? yoksa emeksiz dediğimiz şans mı?

İşte bir yönüyle de Mevlam Kul' unun Kalbine bakar. İlk kimi taşır, kalbi ne kadar pirû pak.

Kimine hemen verir, kimisine de bekletir. Kul olmuyor diye şanssızım demez. Bilir ki veren de O' dur alan da O' dur. Hem sabreder hem de şükreder.

Bizim bir beklentimiz yok. Olsa da Elhamdülillah. Olmasa da Elhamdülillah.

Bir büyüğüm inanılmaz bir varlıkla büyütülüp, sonra da alenen torpille yerleşen birini dillendirip "işte bu kadar şanslı olacaksın yahu" deyince güldüm geçenlerde :))

"Neden?" Dedi bana.

Belki olgunlaşmadı, kendini geliştiremedi, edindiği mesleğe resmen yerleştirildi, ne kadar başarılı olabilecek? Onu geçelim, bu şekilde işe yerleşen kimsenin inancı ve kul hakkı konusundaki durumuna üzülmez miyiz? Bugün, yarın ve yaşamı boyunca haram yediği gibi, birilerinin hakkını yiyecek. Zorluk, kazanmak, emek nerir bilmeden büyüyen biri eksik bir yaşam sürmeyecek mi? Bu duruma özenmem ben, pek de mutahap olmamak gerektiğimi düşünürüm zaten...

Dedikten sonra sessizleşti kendisi, düşündü, bir şey de demedi. Ben diyeceğimi demiştim.

Sorunuza gelecek olursam; uzattığım için de özür dileyerek; şans böyle bir şey değildir. Bizler tesadüfe değil de tevafuğa inanıyor oluşumuz gibi, şansa değil de "bazen" O'nun tarafından korunduğumuza inanırız. Olsa olsa o olur, bundan fazlası, aynen verdiğim örnekteki gibi imtihan olur, hesabı da zorlaştırır, mazaAllâh.

Sizce şans nedir peki?