Siz nasıl hiçbir şeyi takmıyorsunuz?

Bu hale gelmem kolay olmadı. İyi ki böyleyim artık.
Öyle çok takamam hiçbir şeyi.
Ben üzüldüğümde her şey değişiyor mu?
Beni üzmek isteyenlere niye istediğini vereyim?
Bazen tam üzülecek gibi oluyorum.
Hey kendine gel, onların istediği bu, mutsuz olman, Sakın üzülme sakın diyorum kendime ve hiçbir üzüntü sonsuz değil, sadece süreyi uzatan bizleriz.
Arkadaşım bana küs, elimden geleni yaparım, küs kalmak istiyorsa kendi bileceği iş, ya da arkadaşım mesajıma cevap vermedi, belki o an musait değil, unuttu ya da yazmak istemiyor.
İnsanların davranışlarını, söylemlerini ben belirleyemem ki, bu onları bağlar.
Bende çok takıntılı birisiydim, kendime değer vererek, kendimi mutlu edecek etkinlikleri çoğaltarak başardım bunu.
Ne yapmaktan keyif alıyorum mesela?
Kitap okumaktan, temizlik yapmaktan, kahve keyfi yapmaktan müthiş keyif alıyorum.
Ve kendimle güzel konuşuyorum, kendimle dertleşiyorum, dert deşecek kişi çok, eee o zaman ne yapacağız? Kendimizle olumlu bir şekilde dertleşeceğiz.
Sende mutluluğunu, uzuntuyu bir insana bağlama.
Bir insanın tik tik bakmasına, ağır konuşmasına bağlama.
Sen kendinle de mutlu olabilirsin.
Kim ne istiyorsa yapsın, sen kendinle mutlu olursan sonra o mutluluğu keybetmek istemeyeceksin, kendinle mutlu olursan ya ben bunlara mı kafa patlatmışım diyeceksin, ben dedim çünkü.
Malum bahar da geldi, kuş cıvıltıları, yeşil ağaçlar.
Bunların hepsi insanı mutlu ediyor.
Aslında mutluluk gözlerimizin önünde.
Seyret doğanın güzelliklerini, kuşların ötüşünü.
Ve bunları seyretmek, dinlemek bedava.
Terapi kesinlikle.
Yemyeşil ağacı izleyerek takintilarimdan kurtuldum diyebilirim.
İnsan varya kendini mutlu etmeyi, kendine iyi gelmeyi öğrendikten sonra takıntı yapmaya da, olumsuz düşünmeye de üşeniyor