Maslow'un yıllar süren çalışmalarının sonunda kendini gerçekleştiren insanlarda tespit ettiği özellikler; gerçekçi ve objektif bir gerçeklik algısına sahiptir. kendi yaratılışlarını olduğu gibi kabûl ederler, kendilerini bir işe adar ve sorumluluk alırlar, davranışları sade ve doğaldır, bağımsızlık, özerklik ve mahremiyet ihtiyacı hissederler. Yoğun mistik ve doğa üstü deneyimler yaşarlar, tüm insanlığa yönelik empati ve sevgi hissederler, aşırı uymacı bir yaşam tarzına direnç gösterirler, demokratik bir karakter yapısını benimser ve yaratıcı ve yüksek derecede sosyal ilgiye sahiptirler. Ayrıca bu insanlar anksiyete, depresyon ve takıntıdan uzaktırlar.
Kalbi yumuşak, kelamı kibar, Hâli huzur veren, Güler yüzlü insanlar ve içi avaz avaz ağlarken, dışı sessizce kabullendiyse belki Maslow'un piramidinin katlarını çıkmaya doğru yol almıştır belki de.. onları görünce daha bizim 40 fırın değil çook fırın ekmek yememiz gerektiği gün gibi aşikar...
Düşünmüyorum ama gerçekleştirebilirim bir gün. Neden olmasın? Burada zihinlerimizdeki algıyı değiştirmemiz gerekiyor önce. Kendini gerçekleştirmiş insanlar hep mutlu değildirler. Toz pembe hayatları yoktur. Hayatları başarılar üzerine kurulu değildir her zaman. Bildiğimiz tarihteki önemli isimler de değildir sadece bu sınıfta olan. İsteyen ve kendini seven herkes, alt tabakalardan fizyolojik ihtiyaçlardan, sevgi, saygı, güven vs bunlar hep bir düzeyde var olur.
Senin kendini gerceklestirmen oturmuş olduğun bir dükkanda olabilirken benim kendimi gerçekleştirmem yüzüne bakmış olduğum öğrencilerim sayesinde de olur. En basitinden bir babanın kendini gerçekleştirdiği en üst nokta, ailesini korumak ve geçimini sağlamaktır mesela. Evde oturan bir genç kızın da -okusun veya okumasın- kendi potansiyelini en üst noktada kullanarak nice yemekleri yapması, bunda marifetli hale gelmesi de bu kapsamdadır.
Zihinlerden mükemmel kavramını çıkaralım artık. Kimse değil kendimiz olalım. O zaman gerceklesecegiz işte.
Hayatımda kişilik gelişimi üzerine sanırım en çok düşündüğüm şey '' kendini gerçekleştirme ''dir. Çünkü bir raddeden sonra insan '' ben neredeyim, nelere ilgi duyuyorum, neleri seviyor ve haz etmiyorum, hayatın merkezindeyse insan, ben tam olarak neredeyim?'' sorunsallarıyla kendini tanımaya başlayınca anlıyor ki aslında ruhen, karakter olarak yükselme basamakları onu bekliyor... Sonrasında da çabası ve bakış açısıyla doğru orantılı olarak kendini ne kadar tanır, dünyayı ne kadar tanır ve ne kadar iyi, karakterli olmaya yoluna girip ne kadar daha ileriyi arzularsa o zaman yol katettiğini fark eder...
KS'de keşke böyle sorular görsek, gerçekten tebrik ederim sizi.
Son olarak da, kendini gerçekleştirme, yorumlarda ve genelde sanılanın aksine, asla bitebilen, ulaşılabilen bir durum, nokta değildir. Yol uzundur, gidenler de '' vardım, oldum, yandım, Od oldum '' diyemez zaten...
Her kim ne kadar kendini gerçekleştirdiğini düşünse de illa ki tamamlayamadığı eksikliği vardır diye düşünüyorum. Önemli olan eksikliklerin farkına varıp, ilerleme çabasıyla sürdürmek.