Çocukluğumdan itibaren uğraştığım, daha doğrusu boğuştuğum veya savaştığım bir duruma sahibim. Zaman içinde karakterim bu yüzden değişti. O duruma adapte oldu ve bu yönde yaşamaya başladı. Bu süreçte hem öz benliğim, hem de insanlar oldukça büyük zararlar gördü. Yaşıma uygun davranamadım, olgunlaştım, ruhum ihtiyarladı. Kendimi daha önce çocuk gibi hissedemedim, şu an ise genç bir insan gibi göremiyor, hissedemiyorum.
7-8 yaşlarından beri kendimce bir savaşın içerisindeyim. Şu an 22 yaşındayım ve hala bu durumun tam ortasındayım.
Ben çokça nefret biriktirdim. Hayatıma giren her insan benden nefret ederek kaçtı. Ben o insanları anlıyorum ve onlara hak veriyorum. Fakat ben bunların sebeplerini onlara anlatamam. ''Evet siz bu durumları yaşadınız. Fakat bu durumun nedeni budur'' diyemem. Olan oldu. Hepsinin canı sağ olsun.
Ben insanlara kendimi tam anlamıyla ifade edemedim. Bu yüzden sorunlar çıktı. Sorunlar büyüdü ve kötü şeyler yaşandı.
Yıllar boyu süregelen bir mücadelenin içerisindeyim. Artık gerçek anlamda yoruldum.
Tek kırgınlığım ve tek üzüntüm kardeşime. Sesi beynimin içinde yankılanıyor. Yalnız yaşıyorum ve bazen onu o kadar çok özlüyorum ki, ''Şimdi Deniz burada olsaydı, böyle derdi'' diyorum. Fakat dönüyorum Deniz yok. Aslında yanımda olmaması, onun lehine. En azından kafası rahattır, beni çoktan unutmuştur ve umarım mutludur.
Bu savaşın ne zaman biteceğini ve nasıl biteceğini bilemiyorum. Gittikçe kaybettiğimi hissediyorum. Baş ağrılarından nefes bile almakta zorlanıyorum. Ya içimdekileri öldürüp bu savaşı kazanacağım, ya onlar beni öldürecek ve kaybedeceğim.
değişimler başladı artık yargılıyorum kendimi, sürekli iyi olmak beni hem yıprattı hemde zarara uğrattı gitgide karakterim değişiyor gibi? ama yinede karşı koyadigim şeyler var ruh halime uyan müzikleri dinlemek çok hoşuma gidiyor çiçekleri seviyorum annesinin kucağında bi bebek görsem içim huzurla doluyor orada yeni bi yaşam ve toplum için yenilikçi bi insan adayı var , ve sürekli biseyler ikram etmeyi seviyorum mesela trendim eti puf dağıtmak hemde hiç tanımadığım insanlara 😊 bu öyle güzel bi duygu ki anlatamam, karıncaları seviyorum tabiatı evreni ve daha bissürü şeyi, bazan da hircinlasiyorum içim nefretle doluyor yaşadığım haksızlıklar inişler çıkışlar ama yinede Yaradana ulaşmayı arzuladığım şu hayat yolunda iyi olan tarafımın ağır basıcana eminim,
Genelde kendim ile savaş halindeyim. Benim en büyük sorunum bu. Aslında bu savaşı kazanmak ya da kaybetmek istemiyorum. Çünkü her iki sonuçta da zararlı çıkacak insan benim. Kendime verdiğim sözler konusunda eksik kalıyorum. Herkese gösterdiğim toleransı kendime göstermiyorum. Biraz kendimle oturup konuşmam lazım sanırım..
Kişilik & Karakter konusunda 11,8b cevap paylaştı.
Aşamadığım bir sorunum yok. Ama bir şeye kafaya taktığım zaman kolay kolay yok sayamıyorum. Tek sorunum bu. Uzun bir süre takıyorum kafama ama ondan sonra "tak" diyo canıma artık. İçim soğuyor. Sonrasında benim için bir anlam ifade etmiyor. Dönüp arkama bile bakmıyorum.
İki şey var biri Hep en iyisini yapmayı istemek. Diğeri de Ben zor beğenen biriyim maalesef ama her konuda böyleyim. Yaptığım şey her neyse en iyisi olması gibi bir takıntım var olduğu kadar diyemiyorum maalesef 🤠 zor beğenme konusunda da bazen yakınlarımı illallah ettiriyorum ama huy işte kendimle ilgili aşamadığım şeyler bunlar.
Gereksiz şeyler değmeyecek şeyler için kendimi çok üzüyorum. Bu en büyük sorunum ve bunu aşmalıyım artık Senin ne kadar üzüldüğün kimsenin umurunda olmuyor çünküü