Çok çaresiz bir haldeyim, gençliğim kaybolup gitti! Ben hayata nasıl tutunucam arkadaşlar bana lütfen yol gösterir misiniz?

Üniversite okumak istemiyorum. Sorun hiç bir şey yapmak istemiyor olmam. Sadece iş konusunda değil. Abim çalışıyor geçen maaş aldı gezmeye gidelim dedi yemek filan yeriz dışarıda dedi gitmedim. Hiç bir şey yapmak istemiyorum. Psikolojik bir problem sanırım bilmiyorum

Haklısın ben ağır bir vakayım. 😔

Psikolog Avrupa ülkelerinde ki gibi değil. Devlet hastanelerinde yok. Mesela benim yaşadığım yerde psikolog yok pskiyatri var. Psikolog özel klinik olarak var. Onlarda seansı 400-500 TL. Düzenli gitmek lazım seans seans. Zaten çalışmayan biriyim ailemden para istemek istemiyorum. Pskiyatriye gidicem muhtemelen. İlaç kullanmaya başlayacam yeniden. Belki bir gün toparlarım kendimi hiç inancım kalmasa bile. Belki benimde yaşıtlarım gibi işim gücüm olur. Belki bende herkes gibi birini hayatıma alırım evlenirim mutlu olurum. Elime kız eli değmeden, bir işte çalışıp kendi paramı kazanamadan ölüp gitmek istemiyorum

Umarım😔🙏🏼 Çok teşekkür ederim her şey için. En önemlisi zamanını ayırdığın için. her şey gönlünce olsun güzel insan

Çok yardımın dokundu. Belki senin gibi bir arkadaşım olsaydı, konuşabileceğim birisi olsaydı bugün bu soruyu sormazdım. İnsanlar beni tanımadan biraz ön yargılı davranıyorlar. Kimse arkadaşım olmuyor bende bir sorunum olunca bu siteye girip soru soruyorum. Konuşmak, seni dinlemek çok iyi geldi 😊🙏🏼

Pskiyatriye gittim, yıllarca ilaçlar içtim. Düzelme değişme olmadı. Bu isteksizlik sadece iş konusunda değil. Mesela dışarı çıkıp yemek yemek, belki biraz gezip dolaşmak, alışveriş yapmak, eğlenmek. Herşeye kapalıyım yani. Neden böylesin diyorum bazen kendi kendime bir cevap bulamıyorum. Ailem geçen sene evden attı beni. Bir parkta kaldım 3 gün aç susuz. Sonra alıp geri eve getirdiler abimle babam. Yaşıtlarım hep evlendi ya da hayatlarında birileri var onları seven. Ne bilim düzenli işleri var çevreleri var ben sıfırım. Kurtulmak istiyorum ama kurtulamıyorum bu düzenden. Herkes kınıyor beni sanki bilinçli böyle yapıyorum gibi ama değil işte

Belki bir gün benimde işim gücüm olur yaşıtlarım gibi. Sonra sevdiğim biri olur, belki evlenirim yuvam olur. Bu odanın içinde elime kız eli değmeden, hiç sevilmeden ve sevemeden, düzenli bir işte çalışıp kendi paramı kazanamadan ölüp gitmek istemiyorum. :(

Mesleğin var mı peki? Benim yok ben lise mezunuyum. İş tecrübemde yok

Hiç sevgilim olmadığı için terkedilmek nasıl bir his hiç bilmiyorum. Ama kötüdür tabiki. Zaten dikkat ediyorum da kimse kimseyi gerçekten sevmiyor artık. Çevremden görüyorum bunlar kesin evlenir dediğim insanlar bir süre sonra ayrılıyor bir sebepten. Bir taraf ya aldatıyor, ya terkedip başkasına gidiyor. Üniversitede bölüm olarak ne okudun peki?

Çok sevince, sevdiğini karşı tarafa belli edince o kişi terkediyormuş çoğu zaman. Bu çok saçma değil mi? Biri beni seviyor, sevdiğini de gösteriyor. Bu beni mutlu eder ve beni ona bağlar. İki elle değil dört elle sarılırım. O sevginin karşılığınıda veririm. Ama nedense sevmeyen, değer vermeyen insanlar el üstünde tutuluyor gördüğüm kadarıyla. En iyisi uzak durmak bu aşk meşk işlerinden. Dudaklar seni seviyorum diyor belki ama gerçekten seviliyor muyuz o şüpheli. Belki de yalnız kalmamak için hayatına alıyor o insan bizi. Belki sırf sevgili yapmak için alıyor hayatına. Belki birini unutmak için bizi kullanıyor. 40 tane sebep var. Bana arkadaşlarım hep der ki biri karşına çıkarsa, sevgilin olursa çok değer verme. Değeri içinden ver ona yansıtma. Böyle taktikle vs gideceksek ne anladım ki o ilişkiden ben. Bir gün bırakıp gider mi korkusuyla birini sevmek çok saçma. her şey saçma gerçi bu ülkede