Ne kadar konuşabilir içine ve ne kadar susabilir dışına insan?

İçimde dışarıya dönük o kadar nefret birikmiş ki.
Kendi içimde o kadar güzel insanlar biriktirmeye çabaladım ki bir benim içimde benden çok insan var gibi buda beni hayattan soğutuyor.
Merak ediyorum acaba dışarıda hâlâ güzel insanlar kalmış mı bir iki kelamın güzel hissiyatın hayatın güzelliğinin farkında olan insanlar var mı hâlâ?