Gerçekten umrumda olmadiklarini anlamalarını isterdim. Ben kendi halinde yaşayan kendi kendine yeten ve mutlu olan biriyim. Kimsenin bir şeylerini kendime dert etme gibi huylarım yok. İnsanlarda beni kendine dert etmesin beni anlasın isterdim. Sanki benim evim bu dünyada değildi de başka galaksiden bu düzene zorla gönderilmişim gibi hissediyorum.. bu düzene bir türlü ayak uyduramiyorum. İnsanların kavgası neyle ne için ve neden? Bu sorulara kendi içimde asla bir yanıt bulamıyorum
İnsanlar birbirine karşı anlayışlı olduğu sürece aslında anlaşılır olmaya başlar. Bir tarafın fedakarlığı diğer tarafın menfaatleri çıkara dönüşürse bir süre sonra fedakarlıklarda deforme oluyor. Hep bir tarafın beklediği fedakarlıkta bir yere kadar ilerliyor. Hayatım boyunca sevdiğim insanlara karşı bir adım geldiklerinde on adım onlara doğru gitmişimdir. Bunu anlayan insanlar şu an hayatımda uzun süredir yer alan insanlardır. Ben böyle anlaşılabilir olduğuma inanırım. Uçuk kaçık öyle insanlara karşı benim karakterim bu sizden de bunu isterim demedim. Belki de çevremdeki insanlar böyle sevdi. Karakterimin kendimde yeteri kadar oturduğuna ve her gün bir şeyleri daha iyi kazandığıma inanırım. İlla beni anlayın bu demedim. Sadece söylediklerimin gelecek zamanlarda gerçek olduğunu görenler de oldu. Beni insani vasiflar nasıl olması gerektiği konusunda anlamalarını isterim isteklerim konusunda değil. Düşünce ahlakı temiz ve çevreme adapte olan insanlar beni seviyor zaten. Beni anla diye ille de bir cümle kurduğum olmuyor. Gerekli olanı söylerim sadece. Eğriyi düzeltirsen insana olursun yoksa canlı olmayı herkes biliyor derim. Bu bir mevki sahibi olsun ya da olmasın herkese eşit davranırım. Yeri geldiğinde kendiniz adına değil toplum adına da konuşun dediğim çok olmuştur. Beni anlamakta bu olsa gerek.
Benim insanlara anlatacak boşa giden bir zamanım yok kalmadı kim nasıl anlarsa anlasın dahada heveslenmem hersey çok basit basit insanlar beni anlamaz çocukturlar gelismemislerdir sevgi nedir bilmezler herkese sevgi verirler ihanet ederler uğraşamam
Çok gülerim ben. Ama anlamıyorlar işte. Mutluyum sanıyorlar ama değilim. Gamsız görünebilirim ama değilim. İnsan bazen derdini anlatmadan anlayan bir dost, bir sevgili arıyor. Ha bulamıyor o ayrı...
Oooo anlamak ve anlaşılmak büyük mesele. şöyle dönüp bir içimize baktığımızda hakikaten bir başkasının bizi anlamadığından sürekli şikayet ediyoruz ama bi başkasını anlayabildigimiz iddiasında da bulunamayız değil mi.
onlardan uzaklaşmanın beni mutlu ettiğini :D bazen yalnız kalabilmem gerektiğini. Hayatımda ayakbağı sevmediğimi :D ağır mı oldu bilmiyorum ama kimsenin özel alan saygısı kalmamış ya
1
0 Yorumla
Gizli Üye
(36-45)
+1 yıl
Kadınların benden nefret ettiğini bilmem benim de onlardan nefret etmeme sebep olmuyor. Hepsine sevdikleriyle mutluluklar dilerim. Ben ve benim gibilerden biraz daha az nefret etselerdi yeterdi...