Saflık dönemimde canımı kolayca yakabiliyorlardı. Neden böyle yaptı, neden böyle söyledi gibilerinden bunları kafaya takıyordum. Çünkü mantıktan çok duygularımla hareket ediyordum.
Ama saflık dönemim sona erdiğinde nabza göre şerbet dağıtmaya başladım. İyi ve samimi olduğuna inandığım insanların düşüncelerini dinliyorum. Kötü niyetli insanların duygu ve düşüncelerini kaale almıyorum. Hatta bana eleştiri getirdikleri zaman bunun tam tersini doğru olarak kabul ediyorum. Kısacası artık canımı yakmak son derece zor. Çünkü çok soğukkanlıyım ve mantığımla hareket ediyorum.
Sanırım zaman içinde biraz duygusuzlaştım ben. Öyle herkese kırılan, üzülen canını yaktıran biri değilim. Çok kolay insan elerim. Beni üzmeye ya da incitmeye mi çalışıyor? Ya da onunla olan iletişimim beni yıpratacak mı? Anında silerim hayatımdan. Kimsenin duygu süzgeci değilim.
Kişilik & Karakter konusunda 11,8b cevap paylaştı.
Umurumda olmayan insanlar bırak canımı yakmayı beni kırmayı dahi başaramıyorlar. Değer veripte itina ile kendinden soğutanlar ise bir "hiç" oluyorlar gözümde. Çünkü yaktıkları o canımı bir daha kırmalarına izin vermiyorum.
Buna izin vermiyorum artık. Ben kendimi bu kadar zor kazanmışken buna artık izin veremem. Art niyetle canımı yakanın mutlaka yakıyorum ve hayatımdan atıyorum
Canımı yakmak kolay aslında ama karşımdaki insan asla bunu bilmez. Ve bir daha yakamaz çünkü hayatımda olmaz. Acılarımı genelde içimde yaşayıp halletmeye çalışırım
1
0 Yorumla
Gizli Üye
(25-29)
+1 yıl
Uzak durduğum için basit şeyler ulaşmıyor ama insanların genelinin içinde bulunduğu iğrenç toplum üzüyor. Aptallığın ve bencilliğin bu kadar artması şaşırtıyor. Sözde herkes mükemmel bir dünya istiyor ama herkeste hiç yardımcı olmuyor.