Siz de 1 gün herkesle yakınlık kurup 2 gün uzaklaşmak istiyonuz mu?

Açıkçası bu durum bende de var. Ama biraz daha farklı bir versiyonu diyebiliriz. O kişiyle konuşurum falan ama devamı gelmez yanı. Sende devamı geliyor da sıkılıyorsun, ben devamının gelme ihtimaline bile sıkılıyorum.

İstememe gerek kalmadan gerçekleşiyor bu olay. Çevremdeki insanlar biraz garip; duygusuz, hissiz canlılar gibiler. Benim de onlardan farklı kalır bir yanım yok gerçi. Sohbet sardığında konuşuyoruz diğer günler iki yabancı rolüne bürünüyoruz. 1 gün önce sohbet ettiğim biriyle bir sonraki gün birbirimize selam vermeden sanki hiç konuşulmamış, yakınlık kurulmamış gibi davranabiliyoruz.
Seviyorum bu durumu. Öyle “kanka” diyebileceğim insan yok hayatımda. Şükür tattım ki bu sıkıntıyı bir kez daha insanları kendime yakın tutmak gibi bir hataya düşmüyorum.
Kendine yakın tutacağın tek şey düşmanın olmalı. Diğerlerinin ne olduğu belirsiz. İnsanoğlu sonuçta, hiç güvenilir mi?