Benim en iyi kurtuluşum ölüm müdür sizce?

Küçükken babamın beni öptüğün, sevdiğini, değer verdiğini hatırlamıyorum,
Annemin ve babamın kavga ettiği zamanları hatırlıyorum. Annem, az olsada ilgi ve şefkat gösterdi ama yetmedi.
Doğru düzgün okuyamadim Çocukluğum kötü anılarla dolu; yalnızlık, sevgisizlik, mutsuzluk.
Mutlu olamıyorum.
Nefret ediyorum.
Herkesten uzaklaşmak istiyorum.
Asosyalim.
Kendime güvenemiyorum.
Korkuyorum anılarımı her hatırladığımda.
Yaşamak istemiyorum.
Benim yaşadıklarımı bir tek yaşamış olan anlar, tecrübesi olmayan bir kişi, hiç bir bok anlamaz, boş boş konuşur böyle yap, şöyle yap, diyerek kendince öğütler verir, bir bok sanar kendini.
Ahmet kaya dinliyorum şu an.
Sevgiye, dertleşmeye, ilgiye, değerli olduğumu hissetmeye MUHTACIM.
Üni sınavı var 2ay sonra ne olucak bilmiyorum.
Ömür boyu mutsuz olacağımı bildiğim için mutlu olamıyorum,
Bana herşeyimin olduğunu ve aldıklarını söylüyorlar
"oda, telefon, bilgisayar, vb." tamam anladımda, bana vermediğiniz ilgiyi, şefkati, sevgiyi şimdi verebilirmisiniz, ya da satın alabilirmisiniz?
Şimdi ise motivasyondan bahsediyorsunuz.
Kimseye güvenemiyorum ben.
Ailemden uzaklaşıyorum.
Napim başka.
Hayat işte.
Akışına bırakıcan.
Çok üzülüyorum be kardeş.
Okulda adam akıllı bir kız arkadaşım yok orta okuldaykende arkadaşlarim hiç yoktu sürekli tek dolasirdim
Anılarım yüzünden işkence görüyorum
Gelelim konuya: ailen yanında olsa bile yalnız oluyorsun mutsuz oluyorsun.
Geleceğim umrumda değil.
Bu yazıyı yazarken bile ağlıyorum.
Anne ve babamın sevgisinden mahrum kalacağıma yetim kalırım daha iyi.