Fakir insanları küçümsüyorum, bu beni kötü insan mı yapar?

Hangi fakirleri ama ruhu fakirleri mi? Cebi fakir olanları mı? Elinde imkanları olupta ruhu fakir olanları evet belki küçümsemiyorum kesinlikle ama acıdığım kesindir. Ki acımak kavramı, küçümsemek kavramından daha eleştireldir. Fakat elinde imkanlar olmayıp kimi ailesel nedenler ile kimi kişisel nedenlerle maddi anlamda fakir kalanları da küçümsemek yerine üzülürüm. Onlarında iyi kötü idare edebilecekleri durumları olsaydıda içlerinde kaybolup giden nice cevherleri tüm insanlık görebilseydi diye iç geçiririm. Kim bilebilirki dünya üzerinde yetersiz imkanlardan dolayı kendi cevherini keşfedemeden hayatını imkansızlıklarla yaşayıp giden bir insanın kanser vb. Ölümcül hastalıklara çare bulamadan bu dünyadan göçüp gittiklerini hiç bir zaman bilemeyeceğiz. Bence fakir kalan insanları küçümsemek yerine belkide dolaylı olarak kendimize üzülmeliyiz. Dünya da gelir dağılımında bu kadar eşitsizlik olmuş olmasaydı sence bugün yaşanılabilir dünyamızda bu kadar adaletsizlikler olabilir miydi? Bu kadar yüksek suç oranları olabilir miydi? Dönüp birde bunları düşünmemiz gerekir.

Ne yönden düşündüğüne bağlı. Gerçekten okumaya durumu olmayanlar veya okuldan beklentisini karşılayamayanlara ise kötüsün. Ama cidden fakirliği hayat biçimi olarak belirlemiş, kendini geliştirmeyen, daha iyisini yapabilecekken yapmayan insanlara diyorsan normalsin.

Her fakir veya okumamış insan bu hayatı kendisi seçmemistir. Sen zengin aileden doğduysan şanslısındır. Herkes o kadar şanslı olamayabiliyor. Fakir doğan hayata 1-0 geriden başlayabiliyor.

Herkes için ihtiyaç olan şey değerlidir. İnsan gibi kutsal bir varlık için maddiyat her zaman ikinci planda olması lazım. Asıl üzülünmesi gereken sensiz. Bunu hakaret olsun diye söylemiyorum.